:: ο ηλεκτρονικός οδηγός αναρρίχησης για τα Ελληνικά βουνά ::
Change language to EN
 



Τι έκανες στο Yosemite Θανάση;

Αυτό το κείμενο περιέχει μια καταγραφή του «τι έκανες στο Yosemite Θανάση» καθώς και έναν υποτυπώδη «οδηγό» σχετικά με το σκαρφάλωμα στην κοιλάδα. Φυσικά ο ενδιαφερόμενος αναγνώστης μπορεί απλά να οδηγήσει το ποντίκι του στο supertopo.com και να βρει σχεδόν όλα όσα χρειάζεται χωρίς να μπει στον κόπο να διαβάσει εδώ τις περιπέτειες που πέρασαν κάποιοι άλλοι... Ο παραπάνω ιστοχώρος περιλαμβάνει έναν χώρο συζήτησης όπου ο ενδιαφερόμενος μπορεί να βρει σημαντικές πληροφορίες για την κατάσταση των διαδρομών, πιθανές μεταβολές στις μόνιμες ασφάλειες και πολλές άλλες έξτρα πληροφορίες. Επίσης, στον ίδιο ιστοχώρο υπάρχει πληθώρα γενικών πληροφοριών για την επίσκεψη στην κοιλάδα (διαμονή, στατιστικά στοιχεία, βασικοί κανονισμοί, διάσωση, κτλ). Αναμφισβήτητα τα παρακάτω βιβλία από τις ομώνυμες εκδόσεις (supertopo) παρέχουν τις πιο σαφείς και ενημερωμένες περιγραφές των διαδρομών που θα επιλέξετε να σκαρφαλώσετε:

  1. Yosemite Valley Free Climbs. Authors: McNamara, Barnes, Roper, Snyder, 2003.
  2. Yosemite Big Walls, Chris McNamara and Erik Sloan, 2005.
  3. Tuolumne Free Climbs, Barnes, McNamara, Roper, 2009.
  4. Yosemite Valley Bouldering, Matt Wilder, 2007.

Έτσι λοιπόν στο τέλος του κειμένου παραθέτουμε κάποιες πληροφορίες που είτε δεν θα βρείτε στα παραπάνω βιβλία είτε αφορούν αποκλειστικά τον Έλληνα αναρριχητή/-ήτρια που προγραμματίζει ένα σχετικό ταξίδι.

1ο Ταξίδι

Ο «Θανάσης» στη διαδρομή Royal Arches (430m, 5.7, A0)

Τα χέρια των άπειρων γίνονται κρέας στις σχισμές

Η Κρίστιν στην πρώτη σκοινιά της διαδρομής Central Pillar of Frenzy (170m. 5.9)

O «Θανάσης» στην έξοδο της διαδρομής Snake Dike (250m, 5.7R) στο Half Dome

O Will στην σχισμή Stoveleg Crack στη διαδρομή Nose (900m, 5.9, C2)

Ο Scott Stowe στο Ρ.14 της Nose

Δύο πιτσιρικάδες ακονίζοντας τα δόντια τους στην διαδρομή Midnight Lighting (V8)

Oι πανέμορφες σκοινιές με τις καμινάδες στην διαδρομή NW Regular Route (600m, 5.9, C1) στο Half Dome

Η θέα μόλις από το Ρ.22 της Nose (περίπου τα 2/3 της διαδρομής) είναι κυριολεκτικά καθηλωτική

Με τον Taylor στην κορυφή του Half Dome. Μη έχοντας παπούτσια καλές είναι και οι αυτοκόλλητες παντόφλες.

Ο «Θανάσης» στο μεγάλο αρνητικό της Nose (Ρ.22) νωρίς το πρωί της 3ης μέρας

Εκείνη τη μέρα το θερμόμετρο στην κοιλάδα έφτασε τους 40°C υπό σκιάν. Με το πύρωμα του γρανίτη και την παντελή έλλειψη σκιάς η αίσθηση της δυσφορίας πάνω στην διαδρομή ήταν πολύ έντονη.

Επιστρέφοντας από την κορυφή του El Capitan (Eastern Ledges decent) με όλο τον εξοπλισμό στην πλάτη. Στο βάθος διακρίνεται η ΒΔ ορθοπλαγιά του Half Dome.

Μια μικρή αρκουδίτσα έκανε την ζημιά... στο πάρκινγκ του Camp-4

H Lynn Hill ελευθερώνοντας την Nose σε μια μέρα το 1994

Την πρώτη φορά που είδα φωτογραφίες από την κοιλάδα Yosemite, σε ένα παλαιο-βιβλιοπωλείο όπου σκότωνα την ώρα μου κάτι βροχερές Κυριακές στην Αγγλία, θυμήθηκα τις περιγραφές του μεγάλου John Muir που είχα διαβάσει στα φοιτητικά μου χρόνια και νοερά έβαλα μια καρφίτσα επισήμανσης στο αντίστοιχο σημείο του χάρτη.

Το έφερε λοιπόν η τύχη και βρέθηκα να μένω στη δυτική όχθη των Ηνωμένων Πολιτειών για μερικά φεγγάρια, όπου πλέον οι δικαιολογίες εξέλιπαν, και μια βδομάδα του Μάρτη με καλό καιρό βρέθηκα καθ' οδόν για το εθνικό πάρκο Yosemite στην Καλιφόρνια, με ένα ταψί σπιτικό μπακλαβά στο πίσω κάθισμα και τρία γαϊδαρο-φορτώματα αναρριχητικού εξοπλισμού. Με το που περάσαμε τα σύνορα της Καλιφόρνιας και φτάσαμε στην ευρύτερη περιοχή του Sacramento το τοπίο μύρισε πατρίδα. Ελιές, εσπεριδοειδή και αμπέλια σαν να ήμασταν στην Λακεδαίμονα. Όμως ο δρόμος για το Yosemite είναι μακρύς... Κάποια στιγμή επιτέλους άρχισαν οι ανηφόρες και τα στροφιλίκια στο δάσος και μετά από την είσοδό μας στο εθνικό πάρκο, σε μια στροφή επάνω αντικρίσαμε μεγαλόπρεπο το El Capitan και βγάλαμε άγριες κραυγές άκρατου ενθουσιασμού. Το El Capitan όταν φτάνεις από κάτω εμπνέει πραγματικό δέος.

Καθυστερημένοι αρκετά συναντήσαμε τελικά τους φίλους μας στο κάμπινγκ των αναρριχητών (Camp-4). Η ανυπομονησία μας να σκαρφαλώσουμε μας έστειλε για ύπνο νωρίς αφού ετοιμάσαμε ένα ελαφρύ σετ υλικών για την διαδρομή Snake Dike στο Half Dome. Νωρίς την άνοιξη η πρόσβαση της διαδρομής έχει πολλά χιόνια, όμως ο καιρός ήταν σαν Πρωτομαγιά και η διαδρομή τελικά μας χάρισε μια υπέροχη μέρα.

Την επόμενη σκαρφαλώσαμε με τους φίλους μας κάποιες μικρές κλασικές διαδρομές στο Manure Pile Buttress και στην βάση του El Capitan. Ενδεικτικά αναφέρω την διαδρομή Nutcracker (200m, 5.8) και τον Moby Dick (50m, 5.10a). Η περιπέτεια όμως εκείνου του ταξιδιού ήταν ό,τι συνέβηκε μετά το σκαρφάλωμα της κλασικής διαδρομής στα Royal Arches. Τελειώσαμε νωρίς τις 17 σκοινιές εν μέσω των καταρρακτών και είπαμε, ανοιξιάτικη λιακάδα που ήταν, να την πέσουμε στο γρασίδι και να λιάσουμε τις κοιλιές μας. Ούτως και έγινε μέχρι που έπεσε το σούρουπο και θυμηθήκαμε ότι όχι μόνο δεν είχαμε υπνόσακους για να κοιμηθούμε έξω (Μάρτης, ξαστεριά και υψόμετρο) αλλά μας έλειπαν και τα σπίρτα για να ανάψουμε μια φωτιά που θα κρατούσε μακριά και τις αρκούδες. Το πάλεψα επί δύο ώρες σαν καλός πρωτόγονος (τριβή ξύλου σε ξύλο) και έβγαλα μπόλικο καπνό αλλά φλόγα ούτε για δείγμα. Έτσι βρήκαμε ένα κοίλωμα σε έναν βράχο και κουκουλωθήκαμε με ένα μπόι πευκοβελόνες για πάπλωμα. Ω, τι μίζερη νύχτα ήταν εκείνη με κράμπες στο στομάχι και με το κάθε φάσμα της νύχτας να μοιάζει με πεινασμένη αρκούδα! Ήρθε το πρωί σαν πάντα και μόλις επιτέλους φτάσαμε στην κοιλάδα φάγαμε ένα ξεγυρισμένο πρωινό των 3000 θερμίδων και βάλε.

Μετά από μια μέρα ανάπαυλας πήγαμε να σκαρφαλώσουμε και μια άλλη κλασική (Central Pillar of Frenzy) όπου όμως αναγκαστήκαμε να υποχωρήσουμε λόγω των συνεχών λιθοπτώσεων που προκαλούσαν τα χιόνια που έλιωναν από πάνω. Έτσι κι αλλιώς σε λίγο ξεκίνησε να βρέχει και έτσι τα μαζέψαμε και φύγαμε, ευχαριστημένοι όμως και με την υπόσχεση της επιστροφής για πιο σκληρές αναβάσεις. Ήταν σε εκείνο το πρώτο ταξίδι του Μάρτη που χάρηκα την κοιλάδα περισσότερο καθώς η τουριστική κίνηση ήταν σχεδόν ανύπαρκτη και ο καιρός ήταν γλυκύς ανοιξιάτικος με τους καταρράκτες στο φόρτε τους.

2ο Ταξίδι

Τον έναν από τους εκεί φίλους μας τον ήξερα από την Αγγλία όπου με είχε μυήσει στα δικά τους βράχια (Swanage, Gridstone, Pembroke, κ.ά.) και είχαμε σκαρφαλώσει αρκετές ωραίες διαδρομές μαζί. Ο Will αστειευόμενος έριξε κάποια στιγμή την ιδέα να δοκιμάσουμε να σκαρφαλώσουμε την Nose χωρίς ελκόμενο σάκο το προσεχές καλοκαίρι. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι η σχοινοσυντροφιά πρέπει να βγει στην κορυφή σε λιγότερο από 36 ώρες (ένα μπιβουάκ και δύο μέρες σκαρφάλωμα για 31 σχοινιές με πολλά τεχνητά). Και αυτό επειδή χωρίς ελκόμενο σάκο η σχοινοσυντροφιά δεν μπορεί να κουβαλήσει αρκετό νερό για περισσότερες από δύο μέρες στο βράχο. Το καλοκαίρι (Μάη-Σεπτέμβρη) υπό φυσιολογικές συνθήκες καθένας χρειάζεται τουλάχιστον 4 λίτρα νερό την ημέρα εκεί πάνω. Έτσι για να βγει η διαδρομή σε δύο μέρες η σχοινοσυντροφιά πρέπει να ξεκινήσει το σκαρφάλωμα με 16 λίτρα νερό συν τα υπόλοιπα βασικά είδη (σύνολο >20 Kg) που τα κουβαλάει στην πλάτη ο δεύτερος καθώς ζουμάρει το φιξαρισμένο σκοινί... Ακούγεται πραγματικά εξουθενωτικό. Το συμπέρασμα είναι ότι χρειάζεται γερή προπόνηση, γρήγορο σκαρφάλωμα και εξοικείωση με τις big wall πρακτικές.

Μετά από αλλεπάλληλες αναβολές ήρθε εκείνη η μέρα που συμφωνήσαμε με τον Will το ραντεβού μας στην κοιλάδα. Το καλοκαίρι επειδή παρακάνει ζέστη και οι τουρίστες πλακώνουν σαν τις ακρίδες και μποτιλιάρουν την κοιλάδα απ' άκρη σ' άκρη με τα λουσάτα τζιπ τους, ιδιαίτερα τα σαββατοκύριακα, οι Καλιφορνέζοι αναρριχητές προτιμάνε μια τοποθεσία του εθνικού πάρκου (Tuolumne) που βρίσκεται σε μεγαλύτερο υψόμετρο και έχει πολλές ωραίες μικρές διαδρομές τριγύρω. Από εκεί λοιπόν ξεκινήσαμε και εμείς με μια διαδρομή για ζέσταμα στο Fairview Dome (Regular route, 270m, 5.9) και κατόπιν κατεβήκαμε στην κυρίως κοιλάδα να δοκιμάσουμε την τύχη μας μέσα στην κάψα της κοιλάδας... Ήταν τέλη Σεπτέμβρη.

Τους προηγούμενους μήνες είχα κάνει αρκετές σκοινιές τεχνητής αναρρίχησης σε γρανίτη και ένιωθα ότι οι τεχνικές δυσκολίες της Nose δεν θα αποτελούσαν εμπόδιο. Ο Will όμως δεν καλοθυμόταν πώς να ζουμάρει ένα φιξαρισμένο σκοινί και από τεχνητά δήλωνε σχετικά απαίδευτος. Με αυτά και με τα άλλα την πρώτη μέρα το απόγευμα φτάσαμε τελικά στο El Cap Tower (14 σκοινιές) αλλά ο φίλος μας είχε ολοκληρωτικά εξουθενωθεί στην προσπάθειά του να σκαρφαλώσει ελεύθερα τις 4 σκοινιές που διατρέχουν την σχισμή Stoveleg Crack. Σε μια big wall διαδρομή πρέπει κανείς να εξοικονομεί χρόνο και ενέργεια στον μέγιστο βαθμό, και φυσικά, ανάλογα με το επίπεδο του αναρριχητή πρέπει να προσαρμόζεται και η στρατηγική...

Εκεί ψηλά, στο άνετο μπαλκόνι του El Cap Tower (όπου όμως σου έρχεται εμετός από την μυρουδιά της ουρίας) έφτασε μετά από λίγο και ένας τύπος που έβγαλε ένα γυάλινο τσιμπουκάκι και άρχισε να φουμάρει εκλεκτή φούντα, και αυτά ενόσω ασφάλιζε την πελάτισσά του και ανέβαζε ταυτόχρονα τον σάκο του. Συστηθήκαμε και μας είπε ότι τον λένε Scott και στη συνέχεια (ρώτα-ρώτα εμείς) μας είπε ότι έχει ανοίξει «μια διαδρομή εδώ δεξιά» την Reticent Wall (Α5) και έχει μαζέψει ένα μίλι πτώσεων, ευτυχώς πάντα σε ικανή απόσταση από το έδαφος. Αυτός ήταν λοιπόν ο Scott Stowe! Μας ενθάρρυνε να συνεχίσουμε την ανάβαση όμως στα μάτια ενός τουλάχιστον εκ των δυο μας ήταν ζωγραφισμένη η εξάντληση και η αμφιβολία. Έτσι λοιπόν, το άλλο πρωί με την δροσούλα τούς ευχηθήκαμε καλή ανάβαση πριν κάνουμε τα 9 ανακουφιστικά ραπέλ ως το έδαφος. Όλη αυτή η απόπειρα ήταν ένα καλό μάθημα και με πολύ μικρό αντίτιμο.

3ο Ταξίδι

Τώρα πια ήξερα πώς είναι εκεί στα ψηλά: πώς σε λωλώνει ο ήλιος, πώς να εναλλάσσω ελεύθερη και τεχνητή αναρρίχηση, πώς να ζουμάρω τις φιξαρισμένες τραβέρσες και να τρέχω πέρα-δώθε στα εκκρεμή, και πώς να κρατώ σκοινιά και υλικά σε μια τάξη στο ρελέ παρ' όλο τον δυνατό αέρα. Αυτό που δεν ήξερα ήταν πότε και με ποιον θα μου δινόταν ξανά μια ευκαιρία...

Κατά την διάρκεια της επόμενης χρονιάς σκαρφάλωσα κι άλλες τεχνητές διαδρομές στην Πολιτεία της Ουάσινγκτον, πειραματίστηκα με το Silent Partner (μια συσκευή ασφάλισης για σόλο αναρρίχηση με σκοινί), διάβασα αρκετά για τις διάφορες τεχνικές που εφαρμόζονται στην αναρρίχηση ταχύτητας και τις μεγάλες διαδρομές, και κυρίως μελέτησα αναλυτικά τις δυσκολίες της Nose εξετάζοντας εναλλακτικές στρατηγικές για κάθε σκοινιά.

Το επόμενο καλοκαίρι έψαχνα απεγνωσμένα σχοινοσύντροφο και δεν βρισκόταν κανείς μέχρι που πέρασε η καλή σεζόν (Μάης-Ιούνης) και έσφιξε η ζέστη στην κοιλάδα. Τότε, και αφού εισέπραξα όλα τα «όχι» που περίμενα από τους γνωστούς και τους φίλους, άρχισα να κοιτάζω στα forums για κανέναν ισόβαθμα κολλημένο τρελάρα... και δεν μου πήρε πολύ να βρω έναν πιτσιρικά 18 χρονών που δήλωνε έτοιμος για την δοκιμασία και είχε τουλάχιστον κάποια εμπειρία από τεχνητή αναρρίχηση. Ο Taylor έφτασε στο Camp-4 και οργανωθήκαμε αμέσως για μια διαδρομή εξοικείωσης. Διαλέξαμε να σκαρφαλώσουμε την κλασική διαδρομή στο Half Dome (NW regular route, 22 σκοινιές με καμπόσα τεχνητά) ώστε να δούμε τι ψάρια πιάνουμε.

Την επόμενη κιόλας μέρα κάναμε την πρόσβαση στην βάση της διαδρομής το απόγευμα και λαγοκοιμηθήκαμε στον ίσκιο της τεράστιας ορθοπλαγιάς, δίπλα στην πηγούλα που αναβλύζει σαν από θαύμα στα ριζά της διαδρομής. Η παρέα ήταν καλή και στην διάρκεια της μέρας μάθαμε να εμπιστευόμαστε ο ένας τον άλλο. Την πρώτη μέρα φτάσαμε νωρίς στην βάση των καμινάδων (11ο ρελέ, Ρ.11) και θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε την ανάβαση, όμως μπροστά μας ήταν μια σχοινοσυντροφιά τριών ατόμων που κινούνταν αργά και η προσπέραση με φλας δεν είναι εύκολη μέσα στις καμινάδες. Έτσι την αράξαμε, φάγαμε ήπιαμε και απολαύσαμε το ωραίο ηλιοβασίλεμα συζητώντας τις λεπτομέρειες της στρατηγικής που θα ακολουθούσαμε στην Nose (σκοινιά, σετ υλικών, bivi sites, climbing blocks, κτλ).

Το επόμενο πρωί μπήκα μπροστά σε εκείνες τις γεωμετρικές καμινάδες (από τις πιο όμορφες σκοινιές που έχω σκαρφαλώσει) και σκοινιά με την σκοινιά φτάσαμε στην τραβέρσα «Thanks God.» Πρόκειται για μια στενή ράμπα σε έναν κάθετο λείο τοίχο (πλάτος αρχικά 35 εκατοστά και ύστερα γύρω στα 20) που παρότι ασφαλίζεται καλά μας χάρισε ένα γνήσιο dolby surround άκουσμα. Η επόμενη σκοινιά μάς καθυστέρησε αρκετά (κάτι σαν την off-width της Huhn αλλά με γλυμμένες πλευρές και χωρίς «πολυέλαιο») και για να μην νυχτώσουμε τελείως σκαρφάλωσα τις τελευταίες δύο σκοινιές με short-fixing, δηλαδή σκαρφαλώνοντας σόλο με σκοινί ενόσω ο σχοινοσύντροφος ζούμαρε την προηγούμενη σκοινιά. Έτσι βγήκα στην κορφή διακρίνοντας ίσα-ίσα πλέον τα μορφώματα των βράχων (από ουγκαμάρα ο φακός μου ήταν στο σακίδιο που κουβαλούσε ο Taylor) και μετά από λίγη ώρα έφτασε και εκείνος μαζί με το φεγγάρι.

Μπορούσαμε να σκαρφαλώσουμε την Nose, συμπεράναμε! Ας μην ξεχνάμε όμως πως η ΒΔ ορθοπλαγιά του Half Dome βρίσκεται σε αρκετό υψόμετρο πάνω από την κοιλάδα, και μέχρι τις 2:30μμ δεν την βλέπει καν ο ήλιος. Αντίθετα, η βάση του El Capitan βρίσκεται στον πάτο της κοιλάδας που βράζει σαν τηγάνι, και συγκεκριμένα η κόψη της Nose είναι το αμόνι του ήλιου από το πρωί μέχρι και την δύση του. Επιπλέον, για τις επόμενες ημέρες η πρόγνωση του καιρού έδινε καύσωνα με άνοδο του θερμομέτρου στους 102°F (39°C) υπό σκιάν. Αυτό σήμαινε ότι έπρεπε να πάρουμε τουλάχιστον 4.5 λίτρα για τον καθένα μας για κάθε μέρα αναρρίχησης. Αν θέλαμε να σκαρφαλώσουμε χωρίς ελκόμενο σάκο κάνοντας ένα μόνο μπιβουάκ, ο δεύτερος θα έπρεπε να ξεκινήσει την 1η μέρα ζουμάροντας με 25 κιλά στην πλάτη... Αποφασίσαμε λοιπόν να δοκιμάσουμε μεν μια ανάβαση εν μέσω του καύσωνα (ο Taylor έπρεπε να φύγει σε 3-4 μέρες και δεν θα είχαμε άλλη ευκαιρία) αλλά τουλάχιστον να μειώσουμε το ρίσκο με την επίγνωση ότι δεν είχαμε αρκετή εμπειρία. Να σκαρφαλώσουμε δηλαδή με έναν μικρό ελκόμενο σάκο και να απλώσουμε το σκαρφάλωμα σε τρεις μέρες αντί για δύο (αναγκαστικά μιας και το τράβηγμα του σάκου προσθέτει χρόνο).

Επειδή δεν ήμασταν έτοιμοι να ξεκινήσουμε την διαδρομή το επόμενο ξημέρωμα αποφασίσαμε τουλάχιστον να φιξάρουμε 3 σκοινιά την επαύριο μέχρι το Sickle Ledge για να αυξήσουμε τις πιθανότητες επιτυχίας. Υπόψη ότι από εκεί και πάνω το πρώτο δυνατό σημείο ξεκούρασης είναι το Ρ.11 στο Dolt Tower (όλα τα ρελέ ενδιάμεσα είναι κρεμαστά) και θέλαμε να φτάσουμε εκεί πάση θυσία. Έτσι και έγινε λοιπόν, με την διαφορά ότι οι τρεις μέρες σκαρφάλωμα απαιτούσαν ακόμα περισσότερο νερό και προμήθειες και έτσι φτάσαμε να ξεκινήσουμε με έναν σάκο που μετά βίας μπορούσε κανείς να σείσει από την γη. Αυτό μας εξάντλησε και μας καθυστέρησε αλλά δεν γινόταν αλλιώς - ή πας «fast & light» ή κάνεις τον ιδρώτα σου γαργάρες. Καταφέραμε πάντως και φτάσαμε στο Dolt Tower και φιξάραμε και μια σκοινιά για να ξεκινήσουμε γρήγορα το επόμενο πρωί. Οι παλάμες μας είχανε πρηστεί και πονούσαν.

Την δεύτερη μέρα γρήγορα και με όρεξη φτάσαμε στο El Cap Tower (Ρ.14) και συνέχισα με την ανασφάλιστη σκοινιά του Texas Flake, και από εκεί σιγά-σιγά μέχρι το Boot Flake (Ρ.16) όπου κανείς ασφαλίζεται για την «βασιλική αιώρηση» (King Swing). Αυτήν την έκανε ο πιτσιρικάς και με την τρίτη έπιασε την περιβόητη σχισμή στα αριστερά. Επειδή βολεύει να τραβήξει κανείς τον σάκο από όσο ψηλότερα γίνεται (ενδιάμεσο ρελέ Ρ.18-19) ο Taylor συνέχισε με την μία μέχρι εκεί πάνω. Ύστερα πάλι συνέχισα εγώ μέχρι το Camp-IV σε μία σκοινιά και ανέβηκε και εκείνος αφήνοντας τον σάκο στο προηγούμενο ρελέ κρεμασμένο μονάχα από ένα αγκίστρι ώστε να τον τραβήξουμε από το Ρ.21 χωρίς καθυστερήσεις. Στο Camp-IV όμως μας έπιασε το σκοτάδι. Έτσι, μη έχοντας άλλη επιλογή, έκανα την επόμενη σκοινιά στο σκοτάδι (με φακό) αντιμετωπίζοντας σοβαρές δυσκολίες στην εύρεση της σωστής πορείας. Στη συνέχεια η ιδέα ήταν να τραβήξω εγώ τον σάκο περίπου μέχρι το ύψος του Camp-IV και να τον οδηγήσει πλάγια ο Taylor μέχρι το το πατάρι του Camp-IV. Όμως το αγκίστρι του σάκου είχε τοποθετηθεί εσφαλμένα (χωρίς προύζικ από πάνω) και ο σάκος δεν έλεγε να ξεκολλήσει.... Βρε μπελάς που μας βρήκε νυχτιάτικα! Ανέβηκε λοιπόν και ο Taylor στο Ρ.21 και από εκεί έκανε ραπέλ μέχρι τον σάκο και τον απελευθέρωσε από το ρελέ... και τελικά φτάσαμε να είναι μεσάνυχτα και να παλεύουμε ακόμα. Ως γνωστόν, οι μανούβρες στο βράχο παίρνουν τριπλάσιο χρόνο για να γίνουν με ασφάλεια στο σκοτάδι.

Από το βράδυ εκείνο καταλάβαμε ότι ξεπερνούσαμε τις μερίδες του νερού που είχαμε συμφωνήσει για να μας φτάσει. Όμως αν δεν πίναμε να χορτάσουμε την δίψα μας την επόμενη μέρα θα σερνόμασταν, και η μισή διαδρομή ήταν μπροστά μας, γιατί αντίθετα με το τι θέλαμε να πιστεύουμε το Camp-IV (Ρ.20) δεν αντιπροσωπεύει τα 2/3 του χρόνου ανάβασης της διαδρομής. Η υποχώρηση από εκεί με τον σάκο είναι σχετικά εύκολη, και αν ξέραμε τι μας περίμενε την επόμενη μέρα θα έπρεπε να είχαμε εγκαταλείψει την ανάβαση. Όμως κάναμε την ανημπόρια μας αισιοδοξία θυμούμενοι ότι σύμφωνα με τις περιγραφές η διαδρομή εμφανίζει λιγότερες περιπλοκές (όχι άλλες τραβέρσες και εκκρεμή) από εκεί και πάνω, και πείσαμε αλλήλους ότι οι επόμενες 10 σκοινιές μπορούν να βγούνε σε μια μέρα και ότι το νερό που είχαμε θα ήταν τελικά αρκετό, αν και μετά βίας. Κατά συνέπεια συμφωνήσαμε να ξυπνήσουμε ξανά νωρίς και να του δώσουμε να καταλάβει. Από το τράβα-τράβα οι παλάμες μας είχανε πρηστεί και πονούσαν. Ήμασταν η μόνη σχοινοσυντροφιά πάνω στη διαδρομή και αυτό αναμφίβολα λόγω της ζέστης.

Το πρωί με την αυγούλα σκαρφάλωσα την εκπληκτική μεγάλη στέγη (Great Roof) και συνέχισα με την σκοινιά Pan Cake Flake έως το Camp-V. Το σκαρφάλωμα πήγαινε καλά αλλά ήταν όλο τεχνητά και έπαιρνε την ώρα του. Εν τω μεταξύ ο ήλιος είχε αρχίσει να ψήνει ανελέητα. Ο Taylor έκανε τις επόμενες δύο σκοινιές ως το Camp-VI εξίσου αργά και με φανερή δυσφορία από τον καύσωνα. Μέχρι να ανέβω και εγώ είχε κόψει κάπως η ζέστη. Όμως μπροστά μας ως το Ρ.27 βρισκόταν η πιο τεχνική σκοινιά της διαδρομής. Ο βράχος μετά το σημείο Changing Corners είναι απελπιστικά λείος για 4-5 μέτρα με κάποιες ελάχιστες αμυχές μονάχα. Αυτό δεν εμπόδισε όμως την Lynn Hill να ελευθερώσει και αυτήν την σκοινιά το 1993. Το επόμενο καλοκαίρι η Lynn σκαρφάλωσε όλη την διαδρομή ελεύθερα σε μία μέρα (!) και την βαθμολόγησε 5.13b. Αυτό δεν επαναλήφθηκε από κανέναν για περισσότερο από 10 χρόνια, και τώρα η σκοινιά Changing Corners βαθμολογείται ως 5.14a/b από τους αναρριχητές. Προσωπικά, ποτέ δεν είχα ξαναβάλει τόσο μικρές ψείρες και με τόσο τέντωμα στις σκάλες. Έτσι πήρε και αυτή η σκοινιά κάμποση ώρα και ο Taylor έφτασε στο ρελέ με το σούρουπο.

Περιττό να πω ότι πλέον είχε μπαμπακιάσει η γλώσσα μας και το μόνο νερό που μας είχε απομείνει χωρούσε σε ένα φλιτζανάκι του καφέ. Τι να κάναμε λοιπόν; Μπροστά μας βρίσκονταν ακόμα 4 σκοινιές και ήμασταν και οι δυο μας πολύ εξαντλημένοι και χωρίς άλλο νερό και φαγητό. Το να περιμέναμε μέχρι το πρωί για να αποφασίσουμε θα ήταν ίσως μοιραίο δεδομένου ότι: (i) ήμασταν σε ένα κρεμαστό ρελέ ήδη εξαντλημένοι, και (ii) ο ήλιος θα μας θα μας προκαλούσε λιποθυμία από αφυδάτωση το επόμενο πρωί.

Μοιράσαμε λοιπόν ευλαβικά το φλιτζανάκι με το νερό και μάλιστα ο Taylor μού πρόσφερε μισή γουλιά παραπάνω για να συνεχίσω. Στερέωσα προσεκτικά τον φακό μου στο κράνος, φόρεσα σχεδόν ό,τι ρούχο είχα για να κρατηθώ ζεστός και ξεκίνησα τον Γολγοθά, μέτρο το μέτρο και πολύ προσεκτικά. Ένα ατύχημα στην κατάσταση που ήμασταν θα μας έδινε μια καλή δικαιολογία για να κόψουμε τα σκοινιά και να τελειώνουμε μια ώρα αρχύτερα. Στο απόλυτο σκοτάδι της νύχτας έχοντας μόλις υπερβεί δύο στέγες και ασφαλίζοντας τον σχοινοσύντροφό μου κοιτούσα τα φώτα των αυτοκινήτων που έμοιαζαν με πυγολαμπίδες, και συνειδητοποίησα την κατακόρυφη απόσταση που μας χώριζε από την κοιλάδα. Με διέτρεξε σύγκρυο στην σκέψη μιας εξαναγκασμένης υποχώρησης.

Δεν είχαμε πολύ ακόμα μέχρι την κορυφή αλλά η εξάντληση μας είχε καταβάλει και κάθε μας κίνηση ήταν αγωνιώδης. Απέμενε μια στέγη με μερικές επισφαλείς κινήσεις έως το Ρ.29 και από εκεί δύο θεωρητικά εύκολες σκοινιές. Σιγά-σιγά διαλυόταν το σκοτάδι αλλά ένιωθα το κεφάλι μου να βουίζει σαν να ήταν μια κυψέλη γεμάτη μελίσσι. Ο Taylor κυριολεκτικά φαινόταν σαν ζόμπι και τρόμαξα στην ιδέα ότι ίσως χρειαστεί να συγκρατήσει μια πτώση καθώς με ασφάλιζε. Για να μην τα πολυλογώ ξεπέρασα το τελικό C1 με λίγο τσίρκο και βγήκα πάνω παλεύοντας με τις τριβές και το βάρος των σκοινιών στα τελευταία ανασφάλιστα 10 μέτρα... Κλιπάρισα στο τελικό ρελέ και κατέρρευσα για μερικά λεπτά της ώρας μέχρι που με ξύπνησαν οι πρώτες ακτίνες του ήλιου. Με τα πολλά ανέβασα και τον σάκο και ήρθε και ο Taylor.

Ψάξαμε για παρατημένα μπουκάλια με νερό στους θάμνους τριγύρω και ευτυχώς βρήκαμε αρκετό νερό για να κορέσουμε την δίψα μας. Ύστερα βρήκα στο φαρμακείο μου κάτι ναρκωτικά παυσίπονα και πήραμε ο καθένας από δύο για να μπορέσουμε να κοιμηθούμε. Θυμάμαι που λόγω της συσσωρευμένης έντασης των περασμένων ωρών ή/και επειδή τα χάπια ήταν ληγμένα με έπιασαν κάτι υστερικά γέλια και ένιωθα σαν σε άλλη διάσταση. Ποτέ πριν δεν είχα νιώσει τέτοια σε βάθος εξάντληση. Αν δεν πεινούσαμε αφόρητα θα είχα μείνει εκεί πάνω στην κορυφή του El Capitan να κοιμηθώ μέχρι να ξαναβγεί ο ήλιος. Ωστόσο, μετά από έναν σύντομο υπνάκο τα φορτώσαμε όλα στην πλάτη (σκοινιά, υλικά, υπνόσακους, σκουπίδια και μια ευωδιαστή σακούλα με βιολογικά προϊόντα) και πήραμε την οδυνηρή κατηφόρα για την κοιλάδα.

Χρήσιμες πληροφορίες

Για το ταξίδι

Θα έλεγα ότι η μία και μόνη δικαιολογία για να μην επισκεφθεί κανείς αυτή τη μαγική κοιλάδα είναι το κόστος του αεροπορικού εισιτηρίου. Οι κοντινότεροι διεθνείς αερολιμένες με πολλές πτήσεις είναι στο San Fransisco και στο Los Angeles όμως κανείς μπορεί να αναζητήσει πτήσεις και προς το Oakland ή το Sacramento. Γενικά, τρένα και λεωφορεία δεν εξυπηρετούν για την μετακίνηση στην κοιλάδα, ωστόσο μπορούν να συνδυαστούν ως μια επιλογή ανάγκης. Το βολικότερο είναι να νοικιάσει κανείς ένα όχημα από το αεροδρόμιο προορισμού και να το επιστρέψει φεύγοντας. Γενικά η κοιλάδα έχει αρκετή κίνηση την θερινή σεζόν, ιδιαίτερα τα σαββατοκύριακα, αλλά ο Έλληνας οδηγός πάντα θα βρει κάπου να παρκάρει (πρόστιμα δεν σβήνονται όμως). Όμως αν δεν θέλετε μπλεξίματα δείξτε σεβασμό στα όρια ταχύτητας, στα ποδήλατα, στους πεζούς και φυσικά στα άγρια ζώα. Επίκεινται αλλαγές στους κανονισμούς κυκλοφορίας στην κοιλάδα, οπότε καλού-κακού ενημερωθείτε έγκαιρα από τον ιστοχώρο του εθνικού πάρκου (www.nps.gov/Yose) όπου θα βρείτε και πολλές άλλες χρήσιμες πληροφορίες. Για το ενδεχόμενο που το αυτοκίνητο σας βανδαλιστεί από καμιά αρκουδίτσα βεβαιωθείτε προκαταβολικά ότι η εταιρεία ενοικίασης έχει συμπεριλάβει πλήρη κάλυψη/ασφάλιση στο συμβόλαιο.

Για τη διαμονή

Για τους αναρριχητές η καλύτερη επιλογή είναι το Camp-4, ένα κάμπινγκ με ελάχιστες ανέσεις αλλά φθηνό (4 ευρώ την ημέρα) και επικοινωνιακό. Κανείς πρέπει να περιμένει στην ουρά από τις 5πμ για να εξασφαλίσει μια θέση και δυστυχώς η παραμονή έχει μέγιστη διάρκεια δύο εβδομάδες. Δεν υπάρχει ζεστό νερό ούτε κουζίνα ή εστιατόριο. Αν θέλετε φωτιά στο κάμπινγκ προετοιμαστείτε να αγοράσετε καυσόξυλα.

Το πιο σημαντικό από όλα στην κοιλάδα είναι να κρατά κανείς όλα τα τρόφιμα και ό,τι άλλο μπορεί να μυρίζει δελεαστικά (όπως μια οδοντόπαστα ή το περιτύλιγμα μιας τσίχλας) εκτός σκηνής και εκτός αυτοκινήτου, τουλάχιστον για την νύχτα. Επίσης, πέραν των προηγούμενων μέτρων ένα τρικ που ίσως σώσει το αυτοκίνητό σας από ένα ανώφελο ψάξιμο από την αρκούδα θαμώνα του πάρκινγκ, είναι να αφήσετε ένα μικρό μπουκάλι με λίγη βενζίνη ανοιχτό κάτω από το κάθισμα. Ακόμα, μην αφήνετε χρωματιστά πράγματα χύμα μέσα στο αυτοκίνητο καθώς το όμορφο αυτό ζώο κυριολεκτικά δεν το έχει σε τίποτα να σας κατεβάσει κάτω όλη την πόρτα για να βεβαιωθεί ότι π.χ. το σακούλι της μαγνησίας σας έχει μικρή θρεπτική αξία.

Υπάρχουν και άλλες λύσεις για την διαμονή σας στην κοιλάδα ή λίγο παραέξω. Δείτε τις σχετικές επιλογές στον ιστοχώρο του εθνικού πάρκου και/ή στην ανάλογη ιστοσελίδα του www.supertopo.com. Σημειωτέον ότι στην κοιλάδα δεν επιτρέπεται η διανυκτέρευση / ύπνος σε κανενός τύπου όχημα.

Για το φαγητό

Στην κοιλάδα θα βρείτε ένα σουπερμάρκετ που μάλλον θα καλύψει τις ανάγκες σας σε τρόφιμα. Επίσης στο Curry Village θα βρείτε μερικά ταχυφαγεία καθώς και έναν «φάε μέχρι να σκάσεις» μπουφέ όπου σερβίρεται καθημερινά πρωινό, μεσημεριανό και βραδινό σε λογικές τιμές (10 ευρώ). Κάτι που μάλλον δεν θα βρείτε στην κοιλάδα είναι μεγάλα μπουκάλια αναψυκτικών που ίσως να σας χρειαστούν σαν δοχεία νερού στις μεγάλες διαδρομές. Με ένα χερούλι από πακετο-ταινία αποτελούν μια άριστη και οικονομική λύση. Προμηθευτείτε μερικά πριν εισέλθετε στο εθνικό πάρκο.

Για την αναρρίχηση

Ο εξοπλισμός που θα χρειαστείτε ποικίλλει ανάλογα με το είδος της αναρρίχησης που θα κάνετε (ελεύθερη / τεχνητή) το μέγεθος των διαδρομών (μπιβουάκ ή όχι) τον τρόπο που σκαρφαλώνετε (run-outs ή πολλές ασφάλειες) κ.ο.κ. Γενικά τα φρεντς χρησιμοποιούνται πάρα πολύ στον γρανίτη και καλό είναι να έχετε τουλάχιστον δύο πλήρεις σειρές (0.5-15 εκατοστά). Στις σχισμές που έχουν σχηματισθεί από την επανειλημμένη τοποθέτηση καρφιών που γινόταν στο παρελθόν (pin scars) ταιριάζουν άριστα τα off-set καρύδια και φρεντς που θα βρείτε και στο τοπικό αναρριχητικό κατάστημα. Εκεί θα βρείτε και ό,τι άλλο τραβάει η ψυχή σας σε τιμές σοκ. Μην κάνετε λοιπόν το λάθος να αγοράσετε ό,τι δεν έχετε από την Ελλάδα, εκτός και θέλετε να εξασκηθείτε με κάτι (π.χ. σκάλες για ζουμάρισμα). Για να μην κάνετε τα χέρια σας κρέας στις σχισμές του γρανίτη θα χρειαστεί μάλλον να εφαρμόσετε ένα αυτοσχέδιο κάλυμμα από αθλητική / αναρριχητική ταινία ή να φορέσετε αναρριχητικά γάντια. Ένα ελαφρύ ασφαλιστικό μέσο για φαρδιές σχισμές είναι και τα Big-bros της εταιρείας Trango. Το ένα και βασικό τους μειονέκτημα είναι ότι δεν εξυπηρετεί να τα μετακινεί κανείς καθώς σκαρφαλώνει, όπως γίνεται εύκολα με τα φρεντς. Για τα τεχνητά κυρίως χρήσιμα είναι και τα μπρούντζινα micro-nuts καθώς και τα μικρά ball nuts (CAMP, Trango).

Τα αναρριχητικά βιβλία supertopo περιγράφουν πολλές κλασικές διαδρομές εξοικείωσης με το σκαρφάλωμα στην κοιλάδα. Καλό είναι να ξεκινήσει κανείς από τα εύκολα τουλάχιστον μέχρι να εμπεδώσει το αμερικάνικο σύστημα βαθμολογίας (δοκιμάστε τις περιβόητες off-width σχισμές για να απογοητευτείτε μία και καλή). Το σκαρφάλωμα των σχισμών που απαιτούν το σφήνωμα όχι μόνο των χεριών ή των δακτύλων αλλά και των ποδιών (ελλείψει πατημάτων στον λείο τοίχο) είναι ιδιαίτερα ασυνήθιστο για εμάς που μάθαμε να σκαρφαλώνουμε στον ασβεστόλιθο. Η δύναμη τριβής που αναπτύσσεται με το σφήνωμα των χεριών είναι ισχυρή και αξιόπιστη όσο δεν αλλάζει η μόχλευση, έτσι οι αγκώνες πρέπει να μένουν χαμηλά καθώς σηκώνεστε. Το σκαρφάλωμα σε καθαρές σχισμές γρανίτη περιλαμβάνει γενικά λιγότερα ζικ-ζακ από ότι το σκαρφάλωμα στον ασβεστόλιθο και αυτός είναι ένας από τους λόγους που οι περισσότεροι Αμερικάνοι σκαρφαλώνουν με μονό σκοινί και κουβαλάνε ένα λεπτότερο δεύτερο για τα ραπέλ ή την πιθανή υποχώρηση. Το ραπέλ με πολύ ανισόπαχα σκοινιά παρουσιάζει ιδιαιτερότητες (περνάτε πάντα το παχύ σκοινί από τους κρίκους για να αποφύγετε την μετακίνηση του κόμπου - πειραματιστείτε σε ασφαλές περιβάλλον).

Στην κοιλάδα εμφανίζονται μεταξύ άλλων και κάποιες πολύ γρήγορες σχοινοσυντροφιές. Τα τοπικά ήθη λένε «άσ' τους να περάσουν» όμως αυτό είναι πάντα στην διακριτική σας ευχέρεια εάν είστε πρώτοι. Μιλήστε τους έγκαιρα και προγραμματίστε τις κινήσεις σας μαζί τους.

Για να επικοινωνείτε με τους φίλους σας στην κοιλάδα ή για να καλέσετε την διάσωση και να ενημερωθείτε για τον καιρό είναι χρήσιμο να έχετε και ένα κινητό τηλέφωνο που να δουλεύει στις εκεί μπάντες συχνότητας. Η ισχύς του σήματος μεταβάλλεται από σημείο σε σημείο στην κοιλάδα και από δίκτυο σε δίκτυο (το T&Τ δουλεύει καλύτερα από άλλα δίκτυα, οπότε προμηθευτείτε την σχετική SIM κάρτα). Πάρτε τα τηλέφωνα της διάσωσης και της πρόγνωσης καιρού από το τοπικό αναρριχητικό κατάστημα.

Όποτε βρείτε την ευκαιρία λοιπόν κάνετε ένα ταξίδι στην κοιλάδα, και καλό σκαρφάλωμα.

Δύο κλασικές διαδρομές που αξίζει να σκαρφαλωθούν και από κανέναν Έλληνα στην πρώτη ευκαιρία είναι: η NW Face Direct στο Half Dome (650m, 5.10, A3+) και η Salathe Wall στο El Capitan (950m, 5.9, C2), και οι δύο διαδρομές του Royal Robbins και της παρέας του. Ενδιαφέρεται κανένας να πάμε;

Πηγή: Π. Αθανασιάδης 2010

Φωτογραφίες: Π. Αθανασιάδης, Wikipedia.org

Επιμέλεια: Routes.gr

Στην Ελλάδα είναι
28/04/2017, 19:03:02
Copyright © Routes.gr - Δ. Μαυρόπουλος | Νομική σημείωση |