Tomaz Humar...

Ανακοινώσεις ορειβατικών εκδηλώσεων ή γεγονότων
OFIS
Posts: 206
Joined: 26 Apr 2006 09:44

Post by OFIS »

Τελευταία νέα(όχι ευχάριστα):
http://www.mounteverest.net/news.php?id=18870
angelobike
Posts: 225
Joined: 20 Apr 2007 19:52
Location: athina
Contact:

Post by angelobike »

Ρε τον Τόμας.
Θυμάστε το 2005 στο Nanga Parbat την επική του διάσωση;
ΑΣΣΑΡΙΩΤΑΚΗΣ ΑΓΓΕΛΟΣ
ΕΟΔ ΑΤΤΙΚΗΣ
OFIS
Posts: 206
Joined: 26 Apr 2006 09:44

Post by OFIS »

Αυτά δε ξεχνιούνται εύκολα...
http://www.youtube.com/watch?v=j5C6JCXe1h4

Όλα,πλέον,δείχνουν ότι η ορειβατομάνα Σλοβενία έχασε ένα ακόμα από τα καλύτερα παιδιά της...
OFIS
Posts: 206
Joined: 26 Apr 2006 09:44

Post by OFIS »

angelobike
Posts: 225
Joined: 20 Apr 2007 19:52
Location: athina
Contact:

Post by angelobike »

Πολύ κρίμα... Αν και ο Τομάζ ήταν αρκετά παράτολμος και είχε "κατηγορηθεί" από άλλους ορειβάτες, πάντα είναι στενάχωρο όταν ενας ορειβάτης δεν μπορεί πλέον να συνεχίσει να ανεβαίνει άλλα βουνά σε αυτόν τον κόσμο.
Κρίμα που δεν μπόρεσαν οι νεπαλέζικες αρχές να καταλάβουν πόσο θα ήταν διαφορετικά τα πράγματα (ίσως) αν είχαν δώσει αμέσως την άδεια στην Air Zermatt να επιχειρήσουν. Πραγματικά οι τύποι είναι πολύυυυυυυυ μπροστά στην αεροδιάσωση.
ΑΣΣΑΡΙΩΤΑΚΗΣ ΑΓΓΕΛΟΣ
ΕΟΔ ΑΤΤΙΚΗΣ
Dimitris
Posts: 649
Joined: 17 Apr 2006 22:41
Location: Athens

Post by Dimitris »

Δυστυχώς όμως Άγγελε, όπως ξέρεις καλύτερα από μένα, ομάδα διάσωσης από τόσο μακριά είναι άχρηστη. Ο άτυχος Humar ήταν τραυματίας και σε τέτοιο περιβάλλον ήταν θέμα ωρών η επιβίωσή του. Εγώ θεωρώ αδιανόητο μια χώρα όπως το Nepal που στηρίζεται οικονομικά σχεδόν αποκλειστικά στον ορειβατικό τουρισμό να μην έχει την καλύτερα οργανωμένη υπηρεσία διάσωσης στον κόσμο. Ίσως λοιπόν, όσον αφορά την Air Zermatt, το καλύτερο θα ήταν να κάνουν μαζί τους μια συμφωνία για να τους οργανώσουν το σύστημα διάσωσης και να τους εκπαιδεύσουν. Αλλά και που τα λέμε εμείς εδώ, μήπως θα γίνει τίποτα;
angelobike
Posts: 225
Joined: 20 Apr 2007 19:52
Location: athina
Contact:

Post by angelobike »

Δημήτρη έχεις δίκιο, είναι όπως τα λες. Εμεις απλά σχολιάζουμε...
ΑΣΣΑΡΙΩΤΑΚΗΣ ΑΓΓΕΛΟΣ
ΕΟΔ ΑΤΤΙΚΗΣ
Dimitris
Posts: 649
Joined: 17 Apr 2006 22:41
Location: Athens

Post by Dimitris »

Συνεχίζοντας το σχολιασμό λοιπόν, ας κάνουμε και λίγους απλούς μαθηματικούς υπολογισμούς (Belo αυτή τη φορά δε θα κάνω λάθος).

Σύμφωνα με το site του Nepal Tourism Board (http://www.welcomenepal.com/) που είναι ο επίσημος οργανισμός τουρισμού, τα στατιστικά των επισκέψεων (μόνο αεροπορικώς) ήταν:
2007: 360.350 επισκέπτες
2008: 374.661 επισκέπτες
(http://www.welcomenepal.com/promotional/statistics.php)
Και μην πει κανείς ότι οι επισκέπτες δεν είναι σχεδόν όλοι πεζοπόροι και αναρριχητές.

Παράλληλα, στο ίδιο site αναφέρονται οι χρεώσεις για τουριστική visa:
Multiple entry, 15 days, 25$
Multiple entry, 30 days, 40$
Multiple entry, 90 days, 100$
(http://www.welcomenepal.com/promotional ... 9762937534)

Ας θεωρήσουμε ένα μέσο όρο 350.000 επισκεπτών το χρόνο και ας τους επιβαρύνουμε όλους αυτούς κατά την έκδοση της visa με 10$ ως φόρο υπέρ της ορεινής διάσωσης. Έτσι θα μαζέψουμε συνολικά 3.500.000$. Αν παράλληλα υπολογίσεις και τους επισκέπτες που έρχονται οδικώς και βάλεις και επιπλέον 10$ φόρο διάσωσης σε κάθε άδεια ανάβασης σε κορφή, τότε μπορεί να φτάσεις ή να ξεπεράσεις τα 5.000.000$, επιβαρύνοντας ουσιαστικά μόνο ξένους, όχι φτωχούς Νεπαλέζους. Τι τα κάνεις αν δεν ξέρεις από ορεινή διάσωση; Καλείς την Air Zermatt (ή κάποιους άλλους σχετικούς) ως συμβούλους να σου πουν. Κάτι θα έχουν να προτείνουν αν διαχειρίζονται ένα ποσό 5.000.000$ το χρόνο.

Εδώ σκεφτόμαστε: αν τα πράγματα είναι τόσο απλά, γιατί δεν γίνεται τίποτα;
Εκτός αν δεν είναι και έχουμε κάνει πάλι λάθος υπολογισμούς.
Γιατί μπορεί τα 5.000.000$ να είναι ψίχουλα για τέτοια πράγματα.
NikX
Posts: 42
Joined: 03 Nov 2008 14:52
Location: Mountains

Post by NikX »

Αναποσπαστο ανθρωπινο δικαιωμα ειναι αυτο της ελευθερης προσβασης και ασκησης στην φυση.
Πουθενα ομως δεν υπαρχει το δικαιωμα στην διασωση.
Δεν μπορει κανεις να υποχρεωσει καποιον αλλο να εκθεσει την ζωη του σε κινδυνο για να σωσει, πιθανοτατα, καποιον αλλο.
Ετσι λοιπον θα πρεπει οσοι ασχολουμαστε με το βουνο και τα ορεινα σπορ ή αν θελετε με τα extreme sports, να ραχισουμε να αναλαμβανουμε το μεριδιο των ευθυνων που μας αναλογουν. Ετσι λοιπον αν καμια φορα η προσπαθεια μας μας φερνει στο τελος της ζωης μας ... ας αναλογιστουμε τι εμεις το επιλεξαμε.
Δεν μπορει παντα να ειναι τα πραγματα μια πραξη λογιστικης.
Διασωση ναι, αλλα οχι παντου και παντα.
Δεν ειναι το κοστος το προβλημα ειναι η λογικη.
Για μενα το οτι ο Tomaz Humar διασωθηκε μια φορα δεν ειναι ενα θετικο δειγμα, ο ανθρωπος αυτος διαλεξε να κανει τα πιο επικινδυνα πραγματα σε αυτο τον κοσμο χωρις κανενα κοστος?
Γιατι θα πρεπει παντα να υπαρχει καποιος που να "βγαζει το φιδι απο την τρυπα" για λογαριασμο μας?
Γιατι καποιοι αλλοι θα πρεπει να ρισκαρουν τη ζωη τους για την ματαιοδοξια καποιου?
Γιατι ο Tomaz Humar ηθελε να παει εκει πανω? ποιο ειναι το τιμημα του να εισαι εκει πανω που κανεις αλλος δεν μπορει να παει?

Προσωπικα νομιζω οτι ο Tomaz Humar διαλεξε τον τροπο της ζωης που θελησε να κανει, εμεινε εκει που παντα αγαπουσε να βρισκετε και εμεινε εκει για παντα.
Αν δεν ειναι ετσι τοτε εζησε διστυχισμενα, προσπαθωντας να κανει κατι που δεν ηθελε πραγματικα.
Ο συγχρονος δυτικος πολιτισμος μας θελει να περνουμε ρισκο χωρις απωλειες.
πραγμα αδυνατο. Σκοπος του ειναι ο αειφορο κερδος.

Ναι στο ρισκο!
Ποιες οι συνεπειες?
Ειμαι ετοιμος να τις δεχτώ?

Ο Αλπινισμος διδασκει τον δρομο της απωλειας
less is more and more is less

NikX
lamogio
Posts: 93
Joined: 30 May 2007 23:34

Post by lamogio »

Πολύ καλό! Μου άρεσε NikX!
Dimitris
Posts: 649
Joined: 17 Apr 2006 22:41
Location: Athens

Post by Dimitris »

Εν μέρει ναι, έχει δίκιο ο NikX, αλλά σε κάποια άλλη ιδανική κοινωνία, όχι αυτήν που στα βουνά του Νεπάλ δραστηριοποιούνται εταιρείες, το κράτος εισπράττει άδειες, κλπ. Μήπως ο ίδιος ο Humar δεν ζήτησε διάσωση τηλεφωνώντας στο φίλο του; Δεν την ζήτησε ούτε ο angelobike που πρώτος το ανέφερε, ούτε εγώ. Μήπως τόσοι και τόσοι Έλληνες δεν έχουν ζητήσει διάσωση στις Άλπεις; Δηλαδή αυτοί πρέπει να κατακριθούν; Κατά τη γνώμη μου όχι. Τι έπρεπε να κάνουν; Να μπουν κι αυτοί στα στατιστικά των απωλειών για να γνωρίσουν το δρόμο της απώλειας;
kitsos
Posts: 202
Joined: 12 May 2007 01:03
Location: exarceia city

Post by kitsos »

Dimitris wrote:Εν μέρει ναι, έχει δίκιο ο NikX, αλλά σε κάποια άλλη ιδανική κοινωνία, όχι αυτήν που στα βουνά του Νεπάλ δραστηριοποιούνται εταιρείες, το κράτος εισπράττει άδειες, κλπ. Μήπως ο ίδιος ο Humar δεν ζήτησε διάσωση τηλεφωνώντας στο φίλο του; Δεν την ζήτησε ούτε ο angelobike που πρώτος το ανέφερε, ούτε εγώ. Μήπως τόσοι και τόσοι Έλληνες δεν έχουν ζητήσει διάσωση στις Άλπεις; Δηλαδή αυτοί πρέπει να κατακριθούν; Κατά τη γνώμη μου όχι. Τι έπρεπε να κάνουν; Να μπουν κι αυτοί στα στατιστικά των απωλειών για να γνωρίσουν το δρόμο της απώλειας;
Συμφωνώ με τα παραπάνω. Αλλιώς κάθε φορά που κάποιος σχοινοσύντροφος μας αργεί να επιστρέψει δεν υπάρχει λόγος να ανησυχούμε. . . στην καλύτερη περίπτωση θα πλησιάζει όλο και πιο κοντά στην προσωπική του αυτογνωσία και θα γνωρίζει τον δρόμο της απώλειας . . . Πολύ ωραία όλα αυτά και θεωρητικά μια χαρά μου ακούγονται από φιλοσοφική άποψη αλλά την ύστατη ώρα ποιος σκέφτεται: "Ωραία, γνωρίζω το δρόμο της απώλειας τώρα και γουστάρω..." και δεν κοιτάζει να σώσει το τομάρι του;;; Ο Σλοβένος ήταν ένας καταξιωμένος αλπινιστής, γόνος μιας μεγάλης σχολής ορειβατών, όπως οι Stremfelj, Zaplotnik, Marco Prezelj κ.λ.π, υποθέτω ότι για τη δική του ικανότητα και αξία, μια solo ανάβαση στα Ιμαλάια αποτελούσε άλλη μία περιπέτεια στις τόσες που είχε ζήσει και φυσικά γνώριζε για αυτή την επίλογή (του τηλεφώνου στο φίλο για την αποστολή διάσωσης) του πριν ξεκινήσει. Καμμιά φορά η σκέψη "αν πάει κάτι στραβά, έχω μια πιθανότητα" σου επιτρέπει να συνεχίσεις και να φτάσεις το στόχο σου. Η σκέψη "αν πάει κάτι στραβά, τότε θα βλέπω σίγουρα τις μαργαρίτες ανάποδα" είναι συνήθως εξαιρετικά αποτρεπτική για οποιοδήποτε εγχείρημα, κανείς δεν θέλει σίγουρα να σκοτωθεί (εκτός και αν μιλάμε για παθολογικές περιπτώσεις). Πιστεύω ότι η πιθανότητα της ορεινής διάσωσης έχει παίξει το ρόλο της σε πολλές σημαντικές αναβάσεις ανά τον κόσμο (είτε αυτή είναι οργανωμένη είτε πρόκειται για ένα ενδεχόμενο που προκύπτει από συλλογικές διαδικασίες και καθιερωμένες τακτικές, π.χ., "πάρε ένα Σέρπα να καθαρίσει όταν σκουρήνουν τα πράγματα", άλλωστε στο Νεπάλ ποιοι τρέχουν πρώτοι να σώσουν τους δυτικούς;;οι ανεξάντλητοι ντόπιοι....

καλή συνέχεια, ωραίο θέμα ξεκινήσατε![/b]
Planar
Posts: 365
Joined: 30 Mar 2007 14:28
Location: Maganopigado
Contact:

Post by Planar »

Ωραίο θέμα όντως

Νομίζω αυτό που λέει ο NikX είναι ότι η διάσωση είναι κάτι που μπορείς να εύχεσαι αλλά που δεν μπορείς να απαιτείς. Η σχέση του ορειβάτη με το βουνό δεν μπορεί να είναι πελατειακή. Το πεδίο δράσης είναι εκεί, οι όροι ειλικρινείς και ξεκάθαροι και ο καθένας διαλέγει και παίρνει με ευθύνη και ειλικρίνεια.
Δεν νομίζω ότι κανείς θα αρνιόταν διάσωση αν του προσφέρονταν η θα ήταν αντίθετος στην οργάνωση ορεινής διάσωσης. Όμως άλλο αυτό και άλλο η προαπαίτηση διάσωσης.
Είναι θέμα ευθύνης και ειλικρινούς προσέγγισης της ορειβατικής πράξης ως αυτό που πραγματικά είναι. Κάτι επικίνδυνο και έξω από τα συμβατικά κοινωνικά πλαίσια.

Και κάτι ακόμα. Που πιστέυετε οτι αρχίζει και που τελειώνει το δικαίωμα στην διάσωση; Ποιες πράξεις επέμβασης νομιμοποιούνται προκειμένου να διασφαλιστεί η μελλοντική ασφάλεια των ορειβατών; Πχ πλακέτες σε μια παρθένα ορθοπλαγία; Δρόμοι στα βουνά;
OFIS
Posts: 206
Joined: 26 Apr 2006 09:44

Post by OFIS »

Πολύ σωστός ο NikX...
User avatar
kayak
Posts: 162
Joined: 14 Nov 2007 08:41

Post by kayak »

συμφωνώ με το NkX. Εξάλλου η ορειβατική παιδεία μας μαθαίνει 2 πράγματα στην αρχή: το πρώτο ότι η δραστηριότητα με την οποία ασχολούμαστε είναι επικίνδυνη από τη φύση της και δεύτερον, στις σχολές κάθε βαθμίδας γίνεται εκμάθηση αυτοδιάσωσης (και όχι πως να συμπεριφερόμαστε στους επαγγελματίες διασώστες) . Τα 2 αυτά μαθήματα μας επιστήνουν την προσοχή ότι κινούμαστε αυτόνομα και βασιζόμαστε αποκλειστικά και μόνο σε δικές μας δυνάμεις...όχι ότι θα μας ¨κακοπέσει" βέβαια και η "Αμερικάνικη" βοήθεια :D

Το βασικό είναι να έχουμε επίγνωση του πεδίου και των δυνατοτήτων μας και να επιλέγουμε διαδρομές στα μέτρα μας. Περιπτώσεις σαν τον Tomas Humar είναι πολύ ακραίες και μετρημένες αριθμητικά. Συνήθως ο διασώστης πρέπει να είναι πιο καλά καταρτισμένος (γνωστικά και τεχνικά) απο το "θύμα" για να μπορεί να βοηθήσει, αλλιώς κινδυνεύουν περισσότερα άτομα.
angelobike
Posts: 225
Joined: 20 Apr 2007 19:52
Location: athina
Contact:

Post by angelobike »

το σχόλιο μου αφορούσε αποκλειστικά και μόνο τις δυνατότητες που εχουν οι συγκεκριμένοι διασωστές και ότι χωρίς πολλές-πολλές γραφειοκρατικές ιστορίες θα μπορούσαν να τους αφήσουν να επιχειρήσουν.
Το πιθανότερο είναι ότι πάλι νεκρό θα το έβρισκαν.
Αλλιώς κατά τα άλλα συμφωνώ με τον Νικο 1000%. Κανείς βέβαια δεν αρνείται μια διάσωση, αλλιώς θα σήμαινε παραίτηση και από τη ζωή, αλλά κανείς από αυτούς τους "πρωτοπόρους", τους "εξερευνητές", τους "τολμηρούς", να τους πω, δεν νομίζω οτι θα άλλαζαν τα σχέδια τους με δεδομένη την ανυπαρξία διάσωσης.
Δεν μπορώ να φανταστώ τον Σάκλετον να μην πηγαίνει στο νότιο πόλο, επειδή δεν θα ερχόταν ποτέ διάσωση να τον μαζέψει; Ο Σκότ και άλλοι εξερευνητές που αφησαν τα κοκαλάκια τους ανα την υφήλιο, πιστεύετε ότι θα κάθονταν σπίτι τους μετη δικαιολογία ότι δεν υπάρχει διάσωση;
Αντε και καλά, τότε δεν υπήρχε διάσωση. Θα μπορούσατε εσείς να φανταστείτε τους ορειβάτες σήμερα να μην πηγαίνουν στην Παταγωνία επειδή εκεί δεν έχει οργανωμένη διάσωση;
Μέρος της "ομορφιάς", της περιπέτειας και της δυσκολίας είναι το όλο και όχι μόνο η τελική προσπάθεια. Πχ 8α ανεβαίνουν πολλοί, αλλά 8a στο cero torre ή στο trango, πόσοι ανεβαίνουν; Τώρα Όλυμπο ανεβαίνει και η θεία μου αλλά εκατό χρόνια πριν έπρεπε να ξεκινάς το περπάτημα εξω από το Λευκό Πυργο (σχεδόν!!!) και σε μονοπάτια που τα σημαδεύαν οι λήσταρχοι και οι κατσικοκυνηγοί... Το ίδιο είναι; Αν όλα είναι υπο έλεγχο η αξία της προσπάθειας δεν είναι η ίδια.
Το "ζειν επικινδύνως" είναι γραμμένο στην ανθρώπινη φύση εξάλλου. Απλά με τον καιρό έχουμε αμβλύνει αυτό μας το χαρακτηριστικό. Δεν εξετάζω καλώς ή κακώς, αλλά πάντως η τάση στις μέρες μας είναι να αποφευγουμε τον κίνδυνο παντελώς. Αυτή η "πολιτικώς ορθη" στάση, να σας πω δεν με πολυενθουσιάζει, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.
Τέλος πάντων, πείτε και σε αυτά τα αδέρφια, τους Hubert, ότι εκει που πάνε και τρεχουν δεν έχει διάσωση και να προσέχουν βρε παιδί μου... :lol:
Και στον Tomaz να πούμε καλό ταξίδι. (λέτε τα παιδάκια του να γίνουν ορειβάτες?)
ΑΣΣΑΡΙΩΤΑΚΗΣ ΑΓΓΕΛΟΣ
ΕΟΔ ΑΤΤΙΚΗΣ
sofia
Posts: 42
Joined: 06 Feb 2008 18:12

Post by sofia »

Γιατι θα πρεπει παντα να υπαρχει καποιος που να "βγαζει το φιδι απο την τρυπα" για λογαριασμο μας?
Γιατι καποιοι αλλοι θα πρεπει να ρισκαρουν τη ζωη τους για την ματαιοδοξια καποιου?
Γιατι ο Tomaz Humar ηθελε να παει εκει πανω? ποιο ειναι το τιμημα του να εισαι εκει πανω που κανεις αλλος δεν μπορει να παει?

.....................................................................................

Όλοι γνωρίζουμε πως ο άνθρωπος πάντα επιδίωκε την εξέλιξή του. Η εξέλιξή του καλώς ή κακώς είχε σχέση με κάποιους «ημίτρελλους» που έκαναν πράγματα τα οποία δύσκολα θα επιδίωκε κάποιος «λογικός» άνθρωπος. Έτσι εξελιχθήκαμε ως είδος, εξερευνώντας το άγνωστο. Είτε στο βουνό, είτε στη θάλασσα είτε και έξω απ' τον πλανήτη μας. Για το λόγο αυτό το άγνωστο ήταν, είναι και θα είναι μια πρόκληση για το ανθρώπινο είδος, έστω για κάποιους, λίγους από εμάς.
Τις περισσότερες φορές, για να πετύχει το ‘ένα βήμα παραπέρα’ πρέπει να ξεπεράσει τα όρια και τις δυνατότητές του.

Ποιά είναι τα κριτήρια για το ποιός πρέπει να σωθεί.? Να σωθεί κάποιος λιγότερο παράτολμος, ή κάποιος που είχε πάει για κάποιον άλλο πιο ευγενή σκοπό.? Γιατί αλήθεια να σώζουμε αυτοκτονικούς τύπους από την λύτρωσή τους.?

Απαίτηση για διάσωση ή υποστήριξη όντως μπορεί να μην υπάρχει. Η ανάγκη όμως για επίτευξη ενός στόχου με ρίσκο την ίδια την ανθρώπινη ζωή, ίσως τελικά να παύει να χαρακτηρίζεται με τον όρο ‘extreme sport’.

Μπορεί μια ανάβαση στο Everest σήμερα να είναι μια ακραία αθλητική δραστηριότητα, πριν 50 χρόνια όμως ήταν ζήτημα ζωής ή θανάτου.

Καλό ταξίδι Tomaz
yannis-x
Posts: 26
Joined: 09 Jan 2008 12:45
Location: Athens

Post by yannis-x »

Δεν πολυκαταλαβαίνω το νόημα αυτής της "συζήτησης". Κάποιοι προσπαθούν να οριοθετήσουν την ηθική; Μου θυμίζει τα: "καλά να πάθει και σκοτώθηκε αφού έκανε σούζα!", "πήγαινε γυρεύοντας αφού κρεμιόταν στους βράχους" και άλλα πολλά. Και καλά, εγώ δεν μπορώ να εξηγήσω στους "κανονικούς" ανθρώπους ποιό το νόημα να σκαρφαλώνεις, όμως κάποιοι από "εμάς" να αναρωτιούνται τι γύρευε εκεί πάνω ο Humar, το θεωρώ τουλάχιστον υποκριτικό. Αλήθεια, θα πρέπει να είναι πολύ ηλίθιοι και οι διασώστες που πετάνε με Agusta μαζί με νοσηλευτές και γιατρούς για να σώσουν εγκύους ή ηλικιωμένους ή κάποιους πιτσιρικάδες που δεν μπορούσαν να κατέβουν από μία πλαγιά στην Ισπανία, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν και οι ίδιοι.

Σ' αυτή την περίπτωση απ' ότι ξέρω, κάποιοι ήταν πρόθυμοι να διακινδυνεύσουν για να πάνε να σώσουν τον Humar και κάποιοι άλλοι αρνήθηκαν να δώσουν τον όποιο εξοπλισμό.

Αυτό που με τρομοκρατεί -κυριολεκτικά- είναι η απάθεια και ο κυνισμός μερικών. Γιατί, ενώ ξέρω πως κάνω κάτι επικίνδυνο που πραγματικά δεν έχει νόημα, δεν θα απαιτήσω αλλά θα παρακαλέσω και θα ελπίζω να έρθουν να με σώσουν.
Go climb yourself ρε...
Che
Posts: 267
Joined: 01 Jan 2009 20:07
Location: ATHENS,GREECE

Post by Che »

Μετα απο ολα αυτα που διαβασα λοιπον σκεφτομαι.....

Αν ειναι ετσι να διαλυσουμε τις ΕΟΔ και ολες τις αλλες ομαδες διασωσης ανα το κοσμο και να αρχισουμε να προσευχομαστε στο θεο περισσοτερο.Ισως ετσι οντας καλοι χριστιανοι τη γλυτωσουμε σε καποια στιγμη που κατι θα στραβωσει και δε νομιζω να μην εχει στραβωσει ποτε κατι σε καποιον ποτε στο χωρο.

Μπορουμε επισης να ξεκινησουμε και να κανουμε μονο boulder μιας και ειναι πιο ασφαλες σε σχεση με τα αλλα.

Η μπορουμε να σταματησουμε γενικοτερα την ορειβασια και την αναρριχηση γιατι αυτη τη στιγμη ολη η ορειβατικη και αναρριχητικη κοινωνια στηριζετε και εξελισσεται πανω σε βασεις που τις θεσανε πριν πολλα χρονια καποιοι "τρελοι" ή "ματαιοδοξοι" ή οπως αλλιως θελετε πειτε τους, οι οποιοι κατορθωσαν αυτο που λεγανε αλλοι ακατορθωτο και ανοιξαν το δρομο για καινουργια πραγματα.

Αληθεια θα ηθελα να ακουσω τι λεγανε ολοι οταν καποιοι αποφασισαν να σκαρφαλωσουν την Βορινη του Eiger.Και θα θελα να ακουσω καποιους τωρα μετα απο τοσα χρονια.

Το θεμα δεν ειναι να γνωριζουμε μονο οτι αυτο που κανουμε ειναι επικινδυνο ή οτι αλλο αυτο συνεπαγετε.το θεμα ειναι ο καθενας να γνωριζει τα ορια του και να εχει το γνωθεις αυτον και να επιλεγει σωστα στη κρισιμη στιγμη εχοντας γνωμονα πρωτα την ασφαλεια του και μετα την δοξα.

Live to die another day. Απο κει και υστερα το θεμα της διασωσης καποιου ξεφευγει απο το ποσο ματαιοδοξος η αυτοκτονικος η χιλια δυο μπορει να ειναι ο αλλος.Ματαιοδοξοι ειμαστε ολοι ειναι στη φυση μας ως ανθρωποι.Το ζητημα ειναι μεχρι που μπορει να φτασει ο καθενας για την ματαιοδοξια του.Αυτοκτονικος δεν θεωρω πως ειναι καποιος που περνει τηλεφωνο και ενημερωνει..αυτοι που θελουν να αυτοκτονησουν δε ζητανε βοηθεια.Υπερεκτιμηση δυναμεων ισως.υποτιμηση των στοιχειων της φυσης πιθανον.

Το θεμα της διασωσης καποιου συνανθρωπου μας λοιπον που κινδυνευει αναγεται στο ποσο δυνατο ειναι το αισθημα του αλτρουισμου μεσα στον καθενα μας.ασχετα με το ποιος κινδυνευει δεν παυει να ζηταει βοηθεια μια ψυχη.Το να γυρνας τη πλατη σου στον Ματαιοδοξο ή αυτοκτονικο μηπως κανει εσενα αδιαφορο και απανθρωπο?Ακομα και τα ζωα οταν καποιος απο την αγελη τους κινδυνευει θετουν σε κινδυνο την ιδια τους την ζωη για να τα υπερασπιστουν..αρα αυτο μας κανει χειροτερους και απο ζωα....

Αλλα ολοι μας την υστατη στιγμη θα θελαμε καποιον να ερθει να μας σωσει.

http://www.facebook.com/home.php?ref=ho ... 905&ref=mf

I rest my case με αυτο το βιντεο.
Last edited by Che on 25 Nov 2009 16:05, edited 1 time in total.
Post Reply