Τέλος Φεβρουαρίου. Έξι Βέλγοι και ένας Έλληνας. Τελευταίο πρωινό του ταξιδιού μας στο Εθνικό Πάρκο des Écrins των Γαλλικών Άλπεων. Ύστερα απο σχεδόν μια εβδομάδα παγοαναρρίχησης στηv κοιλάδα Fournel, το χάραμα μας βρήκε στα 2.673μ στο χειμερινό καταφύγιο Refuge de la Selle. Είχαμε ανάβει απο τη προηγούμενη με στόχο τη γνώριμη μας κορυφή Tête Sud du Replat στα 3.428μ. Οι οιωνοί αυτή τη φορά δεν ήταν καλοί. Κάτι η πρόβλεψη για ασταθή καιρό που επιβεβαιώθηκε, λίγο η αδιαθεσία που ένοιωθε η Béa, αποφασίσαμε μόλις μετά απο μια ώρα ανάβασης να κατηφορίσουμε τη Vallée de la Selle προς τη βάση μας, το χωριουδάκι St.-Christophe-en-Oisans. Η απόφαση εύκολη, η κατάβαση με τα σκι όμως πολύωρη και κουραστική λόγο της ελάχιστης ορατότητας και του χιονιού που έπεφτε.
Αφού ανασυγκροτήσαμε όσες δυνάμεις μας είχαν απομείνει, αποφασίσαμε με τον Eric να εκμεταλλευτούμε τις περίπου 3-4 ώρες που απέμεναν μέχρι το τέλος της ημέρας και να δοκιμάσουμε ένα εντυπωσιακό παγοκαταρράκτη (Pisse Froide) που είχαμε και οι δυο μας παρατηρήσει στην απέναντι πλευρά της κοιλάδας. Η υπόθεση φαινόταν σχετικά απλή. Μία ώρα πρόσβασης, 3 σχοινιές με δυσκολίες έως 4+ στο δεύτερο μισό. Ο Gaëtan δέχτηκε μετά χαράς να μας συντροφεύσει. Μιάμιση ώρα αργότερα στεκόμασταν πανέτοιμοι στη βάση του παγοκαταρράκτη.
Ας σκαρφαλώσουμε όσο πιο γρήγορα και αποτελεσματικά μπορούμε, συνεννοηθήκαμε. Ναι, θα είναι ένα καλό τεστ ενόψει του επόμενου ταξιδιού στο Chamonix, συμφωνήσαμε. Και κάπως έτσι ξεκίνησα χωρίς ασφάλιση τηv πρώτη σχοινιά. Εύκολες και ευχάριστες κινήσεις σε πάγο 3ου βαθμού, ώσπου στο μοναδικό λίγο πιο δύσκολο πέρασμα ο πάγος λεπταίνει και... γκντούπ! Ο υπόκωφος ήχος που βροντοφωνάζει προσοχή στο κενό μεταξύ πάγου και βράχου. «Merde, c'est pourri ici!». Τα γόνατα βαραίνουν και αποφασίζω να βάλω στα γρήγορα μια επισφαλή παγόβιδα, να δεθώ στο σχοινί που κρεμόταν απο το μποντριέ μου και να συνεχίσω. Λίγα μέτρα παραπάνω οι δυσκολίες έχουν πλέων τελειώσει, ξεφυσάω και αναζητώ κατάλληλο μέρος για το ρελέ. Ο πάγος θυμίζει σορμπέ και αλλάζω 2-3 μέρη ώσπου να κατασταλάξω, εν γνώσει του εκτεθειμένου της τελικής επιλογής. Πίσω μου και αριστερά ο Eric έχει ήδη ανέβει και σφυροκοπάει με το πιολέ δυο καρφιά στο βράχο για το ραπέλ αργότερα. «Δεν τα πήγαμε και άσχημα», σκέφτηκα ασφαλίζοντας τον Gaëtan...
Κράαααακ! Η σιωπή έσπασε.
Ήταν ο ήχος της κορυφής του παγοκαταρράκτη, 80 μέτρα ψηλότερα, που σπάει εκεί που τρέχει κάμποσο νερό.
Μποοοούμ!
Ο ήχος του τεράστιου κομματιού πάγου του θρυμματίζεται σε μικρότερα κομμάτια καθώς χτυπάει στον πάγο χαμηλότερα.
Κοιτάζω ψηλά. Ένα εντυπωσιακό σύμπαν εκατοντάδων παγωμένων αστέρων καταρρέει προς τα επάνω μου, κάθε ένας ψάχνοντας το στόχο του. Ο φόβος του επερχόμενου θανάτου, καθώς προσπαθώ να αποφύγω μικρά και μεγάλα κομμάτια πάγου, γνωρίζοντας οτι είναι πάρα πολλά για να τα καταφέρω...
Κι ύστερα; Ύστερα, η κραυγή του ανείπωτου πόνου αλλά και της ζωής... Οι μοίρες είχαν αποφασίσει. Όχι τούτη τη φορά...
Cri de vie
Cri de vie
Last edited by Gio on 25 Mar 2026 16:41, edited 1 time in total.
Re: Cri de vie
Ενδιαφέρον,μας αφησες όμως με απορίες,τη βγάλατε όλοι καθαρή ή είχατε δράματα?
Re: Cri de vie
Όλοι κομπλέ, στόχος τελικά ήμουν μόνο εγώ. Δεν ξέρω πως τη γλύτωσα, με μπόλικες μελανιές βέβαια για αναμνηστικό. Βγάλαμε τα συμπεράσματα μας και συνεχίσαμε άλλα 50μ, μη χάσουμε και τη crux σχοινιά, τρομάρα μας. Άστους, σκέφτηκε κι ο Χάρος, αυτοί πρέπει να είναι πολύ μ@λ@κες.