ΔΕΣΜΙΟΣ ΑΝΑΓΚΩΝ

[AlexHwaRang]

ΚΟΨΗ ΝΕΡΑΪΔΟΡΑΧΗΣ DIRECT

25.11.07

Με το που έσκασε ο ήλιος άρχισε να κατεβάζει... Στην αρχή δισταχτικά, πέφταν κάποια χιόνια, μερικές πέτρες και ύστερα ασύστολά. Δεν αισθανόμουν καθόλου καλά έτσι αγκιστρωμένος στις απολήξεις κραμπόν και πιολέ, σε αυτή την μικτή και απίστευτα σαθρή πλαγιά. Επιπλέον είχα μια τρομερή ανάγκη για χέ....ο.

-Προλαβαίνουμε να υποχωρήσουμε! φώναξα μισό αστεία μισό σοβαρά. Ήμασταν ακόμα στην αρχή των δυσκολιών. Μετά τα πράγματα θα ήταν σίγουρα πολύ πιο δύσκολα. Μάταια... Ο Δημήτρης μπροστά είχε κάνει ένα πέρασμα του χάρου, ο Μάκης ήταν προς το μέρος του, εγώ με τον Θανάση καραδοκούσαμε πιο κάτω και αριστερά. Τα σχοινιά μας ήταν καλά κλεισμένα στα σακίδιά και η έκθεσή μας τρομερή.
-Προλαβαίνουμε να υποχωρήσουμε! Επαναλαμβάνω με το βλέμμα καρφωμένο προς τα επάνω μπας και με κεντράρει η επόμενη κατολίσθηση.
-Πάμε από την κόψη φώναξε ο Θ. Ήταν η καλύτερη πρόταση εκείνη την στιγμή, Μεγαλύτερη τεχνική δυσκολία αλλά καθαρότερη από χιόνια και εισερχόμενα ιπτάμενα σκληρά αντικείμενα. Με μια ντελικάτη τραβέρσα και μια καλή πιολεδιά σε WI! βρισκόμαστε σκαρφαλωμένοι σε ένα μπαλκόνι κάτω από ένα αρνητικό καλά προστατευμένοι από κατολισθήσεις. Εκεί βγάλαμε τα κραμπόν. Περιμένουμε λίγο να ξεκαθαρίσει η κατάσταση και φωνάζω στους απέναντι Δ και Μ που εντωμεταξύ είχαν δεθεί.

-Μπορείτε να' ρθείτε από εδώ ? Ήμουν σίγουρος πως είναι πλέον αργά για κάτι τέτοιο αφού είχαν ανέβει ήδη δύο περάσματα και δεν φαινόταν πουθενά να στήνουν εύκολο ραπέλ.
-ΟΧΙ...
-Τα λέμε πιο πάνω απαντώ. Και τους παίρνω μια φωτογραφία σούπερ. Λες και βρίσκονται στην βόρεια του Άιγκερ και όμως βρισκόμαστε στην ορθοπλαγιά της Νεραϊδόραχης Νοέμβρη μήνα.
-Το αρνητικό ξεπερνιέται από δεξιά με το δέντρο.
-Ναι το βλέπω. Πάμε.
Σκαρφαλώνω το δέντρο και αποφεύγω γενικά να κοιτάω κάτω. Καθώς γυρίζω το κεφάλι μου δεξιά χτυπάω την μύτη μου στο βράχο και ματώνω. Γαμώτο είμαστε τόσο ευάλωτοι και μου ξανάρχεται το χέσιμο (η ανάγκη) πιο δυνατά. Σφίγγομαι, σφίγγομαι... συνεχίζω την αναρρίχηση προς τα αριστερά που φαίνεται πιο εύκολα. Τώρα είμαι σε ένα πέρασμα χωρίς πιασίματα σε μία πραγματικά εξαιρετικά σαθρή ράμπα με κλίση προς τα έξω. Κάνω μια δοκιμή να ανέβω, κατεβαίνω, να ξανανέβω, κατεβαίνω. Τι κακιά ιδέα να μην έχουμε κάνει ένα ρελέ, να μην έχουμε καν δεθεί. Έρχεται και ο Θ βρίζοντας και ανησυχώντας.
-Τι γίνεται εδώ ρε. Ήρεμα, ήρεμα... Φιου φιου ξεφυσάει
Πάντως έχει ψυχολογικά χαρίσματα μεγάλου αναρριχητή. Πολύ εγκεφαλικός. Δεν το περιμένεις τόσο που καπνίζει και όμως έχουμε κάνει σοβαρές διαδρομές μαζί και τα πηγαίνουμε εξαιρετικά.
-Δεν έχουμε κάνει ένα ρελέ ρε. Του λέω. θα γίνουμε κιμάς και έχω μια ανάγκη!...
Με βοηθάει να ανέβω δείχνοντάς μου τα πατήματα. Έρχεται και αυτός και του δείχνω τα πιασίματα.
Τώρα έχει ένα πέρασμα δίεδρο με την μία πλευρά αρνητική. Η έξοδος δεξιά έχει πάγο στον βράχο. Κάνω ένα μικρό σχέδιο κινήσεων και αναρριχώμαι αποφασιστικά και ευτυχώς δίχως προβλήματα.
Έρχεται και ο Θ. Παρατηρώ προς είναι στραμμένος ανάποδα από το αρνητικό με αποτέλεσμα να είναι σε πολύ δύσκολή θέση.
-Φεύγω!
-Μη φύγεις!
-Πέφτω!
-Μη πέσεις του λέω και τον πιάνω από το σακίδιο.
Μετά από κάποιες στιγμές έντασης κατορθώνει και ξεπερνάει το πέρασμα. Δόξα τω Θεώ. Βλέπω κάτι καρφιά δεξιά του 70. Εδώ θα γίνει ρελέ.
-Δεν παίρνει τίποτα.
-Τουλάχιστον αν πέσουμε να μην πάμε κάτω κάτω και έπειτα θα κινδυνεύει μόνο ο ένας. Πήγαινε εσύ, εγώ δεν μπορώ. Σφιγγόμουν απελπιστικά πολύ από την ανάγκη που λέγαμε.
Φεύγει και τον χάνω κατευθείαν από τα μάτια μου.
Σφίγγομαι.
Αργεί λίγο... και μετά φωνάζει το πολυπόθητο ΡΕΛΕ!
Έρχομαι και εγώ. Κοίτα που έβαλε και δυο ασφάλειες! Φτάνω στο μέρος του ενώ έχω είδη εντοπίσει ένα πολύ καλό παταράκι στα αριστερά.
-Το χαρτί, που είναι το χαρτί.
Βουτάω το χαρτί από σακίδιό του.
-Ασφάλιζε...
Κάνω μια κάτω αριστερά. Ξεκουμπώνω το πίσω κλίπ του μπωντριέ και ειλικρινά ίσα που πρόλαβα. Τι βγήκε από μέσα μου! Και να φανταστείτε ότι το πρωί είχα ξαναπάει. Πωω... μου άλλαξε όλη η ψυχολογία.
- Ε τώρα που χαλάρωσες μήπως να πας την επόμενη σχοινιά.
- Εννοείται αγόρι μου.

Για την ιστορία η επόμενη σχοινιά ήταν πολύ ωραία, εκτεθειμένη και παραδόξως γερή. Ένας μοναδικός διάδρομος μεταξύ δύο αρνητικών, χωρίς πιασίματα αλλά με καλά πατήματα, ο οποίος κατέληγε σε ένα μπαλκονάκι που χώραγαν καλά και οι δύο μπότες. Εκεί ήταν η δίοδος για την απάνω χιονισμένη πλαγιά.

Μετά από λίγο συναντήσαμε τα παιδιά που μας περίμεναν ήδη κανά μισάωρο. Η συνεχεία της κόψης ήταν εύκολη αναρρίχηση σε βράχια δίχως στέρεη βάση τα οποία προοδευτικά γίνονταν όλα και πιο χιονισμένα. Στα τελευταία 200 μέτρα ξαναβάλαμε κραμπόν και επανεκτιμήσαμε την ομορφιά του αλπικού βουνού καθώς και την σχέση μας με αυτό.

Διαδρομάρα.

Για τον Ηλεκτρολόγο

[voutiros]

Alex ομολογώ ότι σας ζηλεύω... εγω πια μιλάω περισσότερο και κανω λιγότερα...(λες να γερνάω;).
Πάντως ο χειμώνας μπήκε καλά και ύστερα από αρκετά χρόνια υπάρχει διάχυτη μια βάσιμη αισιοδοξία ότι θα έχουμε επιτέλος μπόλικη δράση.
Μη σταματάτε... αξίζει αυτό που κάνετε...

[CLEANCLIMBING]

ΚΑΤ' ΑΡΧΗΝ ΜΠΡΑΒΟ ΣΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕΣ ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ ΣΕ ΖΗΛΕΥΩ, ΑΛΛΑ ΘΑ ΣΟΥ ΔΩΣΩ ΚΑΙ ΕΝΑ ΨΗΓΜΑ ΛΑΙΚΉΣ ΣΟΦΙΑΣ: "Ο ΓΕΡΟΣ (ΚΑΙ Ο ΑΝΑΡΡΙΧΗΤΗΣ...) ΠΑΕΙ Ή ΑΠΟ ΠΕΣΙΜΟ Ή ΑΠΟ ΧΕΣΙΜΟ!!!

[kstef]

Μπράβο ρε Alex θερίο, πάντως αυτό το θεματάκι με το χ...μο έχει μεγάλο ενδιαφέρον σε ότι έχει να κάνει με την ψυχολογία στο βουνό. Και εδώ τίθεται ένα ενδιαφέρον θέμα για τους ερευνητές της ψυχολογίας σε καταστάσεις υψηλής διέγερσης: Χέζε στα αρνητικά κι αγνάντευε? (ή όχι...)