Αγνοείται ο Μιχάλης Κότταρης
Αγνοείται ο Μιχάλης Κότταρης
Αγνοείται ο Μιχάλης Κότταρης. Τελευταία φορά τον είδαν να ανεβαίνει μόνος στον Όλυμπο την περασμένη Κυριακή. Από τότε δεν τον έχει δει κάποιος. Παρακαλείται όποιος γνωρίζει κάτι, να επικοινωνήσει οποιαδήποτε ώρα στον αριθμό 6944-846145.
Re: Αγνοείται ο Μιχάλης Κότταρης
O Ντίνος Δελφός, σχοινοσύντροφος και φίλος του Μιχάλη Κότταρη, έγραψε το παρακάτω κείμενο με αναφορά στο Μιχάλη Κότταρη, στη ζωή και το θάνατό του. Το παραθέτω εδώ, χωρίς όμως τις φωτογραφίες που το συνοδεύουν. Το κείμενο αυτό, με φωτογραφίες, θα συμπεριληφθεί στο επόμενο περιοδικό του ΠΟΑ, όπως ο Δελφός αναφέρει.
Τζ.
Σαν τελευταιος χαιρετισμος
Κειμενο, Φωτογραφίες:
Ντίνος Δελφός
Μνημες απο τον Μιχάλη Κότταρη
Ο Μιχάλης Κότταρης, γνωστός σε ολους τους ορειβατικούς κύκλους, έφυγε κάποια μέρα του περασμένου Φλεβάρη, 2012, φορώντας το βαρύ, όπως πάντα, σακιδιο του για να ανεβεί στον Όλυμπο. Παρ’όλη την μεγάλη χιονόπτωση και την προειδοποιήση απο μια ομάδα που συνάντησε στο μονοπάτι, οι οποίοι άναγκαστηκαν να γυρίσουν πίσω, γιατί με τέτοιες συνθήκες δεν έβγαινε με τίποτα το βουνό, αυτός συνέχισε ανεβαίνοντας...
Έτσι ο Μιχάλης δεν επέστρψε ποτέ... Τα όποια κατάλοιπα του κορμιού του βρέθηκαν τυχαία ύστερα απο 7 μήνες, όταν πια είχαν λιώσει τα χιόνια, απο 2 ξένους περιπατητές σε χαράδρα της βορεινής πλεύρας του βουνού.
Ένας ακόμη θάνατος στον αγαπημένο απο όλους μας Όλυμπο. Ο Μιχάλης ήταν και πολύ καλός και πεπειραμένος ορειβάτης. Για μας, τους φίλους του, που τον γνωρίσαμε καλά στο βουνό, ο τρόπος του ατυχήματος του άφησε πολλά ερωτηματικά...
Αναστατωμένος όπως ήμουν, ολο αυτό το διάστημα από το τραγικό γεγονός της εξαφάνισης του έρχονταν στην μνήμη μου όλες οι στιγμές που πέρασα μαζι του στα βουνά, αλλά και στη ζωή.
Η πρώτη γνωριμία μας έγινε στην Αθήνα το 1969. Ως τότε ο Μιχάλης ζούσε στην γενέτειρά του, Πάτρα. Απο εκεί πραγματοποιούσε πρωτοποριακές εξορμήσεις στην Βαράσοβα, Ερύμανθο, Παναχαϊκό κ.α. Όταν το’69 ήρθε να εγκατασταθεί στην Αθήνα, άρχισε να ψάχνει για δουλεία και ξεκίνησε σαν «Ίατρικος Επισκέπτης» με την φαρμακευτική εταίρια «Οrganon ΑΕ» Είχαμε γνωριστεί εν τω μεταξύ και συνδεθήκαμε πολύ απο τότε, και τον ελεύθερο χρόνο μας κάναμε πολλές εξορμήσεις στα βουνά, με κύρια δραστηριότητα την αναρίχηση. Τον Δεκέμβρη του 1970 αποφάσισα να κάνω τον γάμο μου, σε ένα ερημοκλήσι πισω απο τον προφήτη Ηλία του Ύμητου στη πλαγιά προς το Κoρωπί. Ο Μιχάλης ήταν ο μοναδικός καλεσμένος στον γάμο και με συνόδευσε στο εκκλησάκι, ενω την νύφη την έφεραν οι κουμπάροι μας Ισμήνη και Στέλιος Βασιλόπουλος απο τον ΕΟΣ Αθηνών. Επισοδειακός γάμος με μοναδικό μάρτυρα τον Μιχάλη!
Μετά απο κάποιο διάστημα ο Μιχάλης ξαναφεύγει για την Πάτρα γιατί βρήκε καλλύτερη δουλειά, στην βιομηχανία ελαστικών Pirelli που άνοιξε εργοστάσιο εκεί. Όμως εμείς συνεχίσαμε να βλεπόμαστε και κανονίζαμε τα Σαββατοκύριακα συναντήσεις για βουνό, κυρίως Βαράσοβα και Χελμό. Θυμάμαι άκομη το αστείο που τον διασκέδαζε πολύ, πως όταν του τηλεφωνούσα στην Pirelli για να κανονίσουμε για το σαββατοκύριακο, τον φώναζαν στο τηλέφωνο: «κύριε Κότταρη ο αδελφός σας από Αθήνα σας καλεί» Το Δελφός ακουγότανε αδελφός και ο Κότταρης γελούσε χα, χα ! Ναι, ναι ο αδελφός μου!
Τι να πρωτοθυμηθώ απο τις περιπέτείες μας; Την αναριχηση στην Βαράσοβα, που όταν μας έπεσε το παγούρι με το νερό σε μια σχοινιά, κορακιάσαμε απο την δίψα και ελπίζαμε τουλάχιστον να πιούμε οταν τελείωνοντας την αναρίχηση θα φτάναμε στο γνώστο πηγαδάκι της κορυφής, αλλά εκει είχε πέσει και ψοφίσε ένα γίδι μέσα, και δεν τολμήσαμε φυσικά να πιούμε. Ξεδιψάσαμε μόνο άργα το βράδυ, με το καρπούζι που μας φύλαγε η γυναίκα μου, περιμένοντας στη βάση.
Την μεγάλη χειμερινή διάσχιση της κορυφογραμμής του Χελμού, τα λεγόμενα χτένια, απο Καλάβρυτα μέχρι διάσελο Ντουρντουβάνας-Καλύβια με τα bivouac στο χιόνι. Την χιονοστιβάδα που μας παρέσυρε τον Μάρτη του ’70 στην βάση απο το Λούκι του Μύτικα, γιατί αργήσαμε να ξεκινήσουμε και μεσημεριάσαμε στο Λούκι. Το άλλο απρογραμμάτιστο bivouac που καναμε στα δάση της Γκαμήλας, που χαθήκαμε και περάσαμε την νύχτα κρεμασμένοι απο το σχοίνι και την τρομάρα μας με το πέρασμα της αρκούδας απο κάτω μας. Και άλλα πολλά...
Ο Μιχάλης ήταν τολμηρός, αλλά γνώριζε τους κινδύνους και τους αντιμετώπιζε με σοβαρότητα και ψυχραιμία. Είχε τις γνώσεις και την πείρα που χρειάζονται. Στην ζώη του είχε πάντα μιά επιθυμία. Να κάνει μια δική του δουλειά μιά επιχείρηση. Στις αρχές της δεκαετίας του ’80 του δόθηκε η ευκαιρία, και το πιο φυσικό ηταν να ασχοληθεί με την εμπορία ορειβατικού εξοπλισμού που γνώριζε καλά. Ήταν η εποχή που άρχισε στην Έλλαδα ο καταναλωτισμός, και το ενδιαφέρον του κόσμου για ορειβασία και γενικα για έκδρομη στην φύση άρχισε να φουντώνει. Το βουνό ήταν πια στην μόδα! Μέχρι που και τα προσκοπάκια που ανέβαιναν στην Πάρνηθα ήθελαν να εφοδιαστούν με ειδικά piole αναρίχησης πάγου!
Ο Μιχάλης συγκέντρωσε κάποιο κεφάλαιο και ξεκίνησε στείνοντας το πρώτο του κατάστημα, με πολυ ενθουσιασμό στην λεωφόρο Αλεξάνδρας, κοντά στο πεδίο του Άρεως, που ονόμασε «Πίνδος» Από τότε μπήκε στον αγώνα σαν επιχειρηματίας, με πολλές περιπέτειες, οχι πια στο βουνό άλλα στο εμπόριο...
Για το τέλος του Μιχάλη δεν μπορώ να πω τίποτα περισσότερο, έμεινα ενεός. Θα τον θυμάμαι πάντα έτσι όπως τον γνώρισα εγώ στα νιάτα του. Γειά σου ρε Μίχαλε! έφυγες τουλάχιστο, πέρνοντας το μονοπάτι του βουνού με το σακίδιο γεμάτο, όπως σου άρεσε... Μεγάλη υπόθεση!
Φωτο Νο 60: Κατω απο την Λιακουρα, Παρνασου. Ο Μιχαλης δινει κουραγιο στον γερο Ηλια Νικοπουλο, εναν απο τους πρωτεργατες της ορειβασιας. «οι κούκοι»
Φωτο Νο 63: Στο Μυτικα τον Φλεβαρη του ‘71
Φωτο Νο 64: Ο Μιχαλης εξω απο το καταφυγιο του Ζολώτα
Φωτο Νο 65: Ο Μιχαλης σκαρφαλωνοντας στα χτενια του Χελμου, χαμηλα η κοιλαδα του Πλανητέρου
Τζ.
Σαν τελευταιος χαιρετισμος
Κειμενο, Φωτογραφίες:
Ντίνος Δελφός
Μνημες απο τον Μιχάλη Κότταρη
Ο Μιχάλης Κότταρης, γνωστός σε ολους τους ορειβατικούς κύκλους, έφυγε κάποια μέρα του περασμένου Φλεβάρη, 2012, φορώντας το βαρύ, όπως πάντα, σακιδιο του για να ανεβεί στον Όλυμπο. Παρ’όλη την μεγάλη χιονόπτωση και την προειδοποιήση απο μια ομάδα που συνάντησε στο μονοπάτι, οι οποίοι άναγκαστηκαν να γυρίσουν πίσω, γιατί με τέτοιες συνθήκες δεν έβγαινε με τίποτα το βουνό, αυτός συνέχισε ανεβαίνοντας...
Έτσι ο Μιχάλης δεν επέστρψε ποτέ... Τα όποια κατάλοιπα του κορμιού του βρέθηκαν τυχαία ύστερα απο 7 μήνες, όταν πια είχαν λιώσει τα χιόνια, απο 2 ξένους περιπατητές σε χαράδρα της βορεινής πλεύρας του βουνού.
Ένας ακόμη θάνατος στον αγαπημένο απο όλους μας Όλυμπο. Ο Μιχάλης ήταν και πολύ καλός και πεπειραμένος ορειβάτης. Για μας, τους φίλους του, που τον γνωρίσαμε καλά στο βουνό, ο τρόπος του ατυχήματος του άφησε πολλά ερωτηματικά...
Αναστατωμένος όπως ήμουν, ολο αυτό το διάστημα από το τραγικό γεγονός της εξαφάνισης του έρχονταν στην μνήμη μου όλες οι στιγμές που πέρασα μαζι του στα βουνά, αλλά και στη ζωή.
Η πρώτη γνωριμία μας έγινε στην Αθήνα το 1969. Ως τότε ο Μιχάλης ζούσε στην γενέτειρά του, Πάτρα. Απο εκεί πραγματοποιούσε πρωτοποριακές εξορμήσεις στην Βαράσοβα, Ερύμανθο, Παναχαϊκό κ.α. Όταν το’69 ήρθε να εγκατασταθεί στην Αθήνα, άρχισε να ψάχνει για δουλεία και ξεκίνησε σαν «Ίατρικος Επισκέπτης» με την φαρμακευτική εταίρια «Οrganon ΑΕ» Είχαμε γνωριστεί εν τω μεταξύ και συνδεθήκαμε πολύ απο τότε, και τον ελεύθερο χρόνο μας κάναμε πολλές εξορμήσεις στα βουνά, με κύρια δραστηριότητα την αναρίχηση. Τον Δεκέμβρη του 1970 αποφάσισα να κάνω τον γάμο μου, σε ένα ερημοκλήσι πισω απο τον προφήτη Ηλία του Ύμητου στη πλαγιά προς το Κoρωπί. Ο Μιχάλης ήταν ο μοναδικός καλεσμένος στον γάμο και με συνόδευσε στο εκκλησάκι, ενω την νύφη την έφεραν οι κουμπάροι μας Ισμήνη και Στέλιος Βασιλόπουλος απο τον ΕΟΣ Αθηνών. Επισοδειακός γάμος με μοναδικό μάρτυρα τον Μιχάλη!
Μετά απο κάποιο διάστημα ο Μιχάλης ξαναφεύγει για την Πάτρα γιατί βρήκε καλλύτερη δουλειά, στην βιομηχανία ελαστικών Pirelli που άνοιξε εργοστάσιο εκεί. Όμως εμείς συνεχίσαμε να βλεπόμαστε και κανονίζαμε τα Σαββατοκύριακα συναντήσεις για βουνό, κυρίως Βαράσοβα και Χελμό. Θυμάμαι άκομη το αστείο που τον διασκέδαζε πολύ, πως όταν του τηλεφωνούσα στην Pirelli για να κανονίσουμε για το σαββατοκύριακο, τον φώναζαν στο τηλέφωνο: «κύριε Κότταρη ο αδελφός σας από Αθήνα σας καλεί» Το Δελφός ακουγότανε αδελφός και ο Κότταρης γελούσε χα, χα ! Ναι, ναι ο αδελφός μου!
Τι να πρωτοθυμηθώ απο τις περιπέτείες μας; Την αναριχηση στην Βαράσοβα, που όταν μας έπεσε το παγούρι με το νερό σε μια σχοινιά, κορακιάσαμε απο την δίψα και ελπίζαμε τουλάχιστον να πιούμε οταν τελείωνοντας την αναρίχηση θα φτάναμε στο γνώστο πηγαδάκι της κορυφής, αλλά εκει είχε πέσει και ψοφίσε ένα γίδι μέσα, και δεν τολμήσαμε φυσικά να πιούμε. Ξεδιψάσαμε μόνο άργα το βράδυ, με το καρπούζι που μας φύλαγε η γυναίκα μου, περιμένοντας στη βάση.
Την μεγάλη χειμερινή διάσχιση της κορυφογραμμής του Χελμού, τα λεγόμενα χτένια, απο Καλάβρυτα μέχρι διάσελο Ντουρντουβάνας-Καλύβια με τα bivouac στο χιόνι. Την χιονοστιβάδα που μας παρέσυρε τον Μάρτη του ’70 στην βάση απο το Λούκι του Μύτικα, γιατί αργήσαμε να ξεκινήσουμε και μεσημεριάσαμε στο Λούκι. Το άλλο απρογραμμάτιστο bivouac που καναμε στα δάση της Γκαμήλας, που χαθήκαμε και περάσαμε την νύχτα κρεμασμένοι απο το σχοίνι και την τρομάρα μας με το πέρασμα της αρκούδας απο κάτω μας. Και άλλα πολλά...
Ο Μιχάλης ήταν τολμηρός, αλλά γνώριζε τους κινδύνους και τους αντιμετώπιζε με σοβαρότητα και ψυχραιμία. Είχε τις γνώσεις και την πείρα που χρειάζονται. Στην ζώη του είχε πάντα μιά επιθυμία. Να κάνει μια δική του δουλειά μιά επιχείρηση. Στις αρχές της δεκαετίας του ’80 του δόθηκε η ευκαιρία, και το πιο φυσικό ηταν να ασχοληθεί με την εμπορία ορειβατικού εξοπλισμού που γνώριζε καλά. Ήταν η εποχή που άρχισε στην Έλλαδα ο καταναλωτισμός, και το ενδιαφέρον του κόσμου για ορειβασία και γενικα για έκδρομη στην φύση άρχισε να φουντώνει. Το βουνό ήταν πια στην μόδα! Μέχρι που και τα προσκοπάκια που ανέβαιναν στην Πάρνηθα ήθελαν να εφοδιαστούν με ειδικά piole αναρίχησης πάγου!
Ο Μιχάλης συγκέντρωσε κάποιο κεφάλαιο και ξεκίνησε στείνοντας το πρώτο του κατάστημα, με πολυ ενθουσιασμό στην λεωφόρο Αλεξάνδρας, κοντά στο πεδίο του Άρεως, που ονόμασε «Πίνδος» Από τότε μπήκε στον αγώνα σαν επιχειρηματίας, με πολλές περιπέτειες, οχι πια στο βουνό άλλα στο εμπόριο...
Για το τέλος του Μιχάλη δεν μπορώ να πω τίποτα περισσότερο, έμεινα ενεός. Θα τον θυμάμαι πάντα έτσι όπως τον γνώρισα εγώ στα νιάτα του. Γειά σου ρε Μίχαλε! έφυγες τουλάχιστο, πέρνοντας το μονοπάτι του βουνού με το σακίδιο γεμάτο, όπως σου άρεσε... Μεγάλη υπόθεση!
Φωτο Νο 60: Κατω απο την Λιακουρα, Παρνασου. Ο Μιχαλης δινει κουραγιο στον γερο Ηλια Νικοπουλο, εναν απο τους πρωτεργατες της ορειβασιας. «οι κούκοι»
Φωτο Νο 63: Στο Μυτικα τον Φλεβαρη του ‘71
Φωτο Νο 64: Ο Μιχαλης εξω απο το καταφυγιο του Ζολώτα
Φωτο Νο 65: Ο Μιχαλης σκαρφαλωνοντας στα χτενια του Χελμου, χαμηλα η κοιλαδα του Πλανητέρου